మనలో మాట

తెలుగు కథకి జేజేలు

2009-02-11T16:42:00.002+05:30

తెలుగు కథకి నూరేళ్ళ పుట్టినరోజు,వచ్చేసంవత్సరం అంటే 2010,ఫిబ్రవరి లో.

ఏవిఁటీ,కథ పుట్టి వందేళ్ళేనా అని ఆశ్చర్యంగా ఉందా.

కథ కథ ఈనాటిది కాదు.ప్రతి మానవసమాజంలోను లిఖితరూపమైన సాహిత్యం ఆవిర్భవించక ముందే మౌఖిక సాహిత్యం ప్రచారంలో ఉన్నట్టు ఆధారాలు కనిపిస్తాయి.మన ప్రాచీన సాహిత్యంలో కూడా వేదాలకు అనుబంధాలుగా కనిపించే ఐతరేయ బ్రాహ్మణం వంటివాటిలో అనేక నీతికథలు కనిపిస్తాయి.
ఇవన్నీ మౌఖికంగా ప్రచారంలో ఉన్న కథలు.వేదాలలో తేలిగ్గా స్పృశించి వదిలిన కథావస్తువులు అద్భుతమైన కథలుగా మారి పురాణాలుగా,ఇతిహాసాలుగా ప్రజలలో తరతరాలపాటు నిలిచిపోయాయి.పంచతంత్రకథలు,కాశీమజిలీ కథలు, పంచవింశతి కథలు ఇలా ఎన్ని కథలు ఇప్పటికీ ప్రసిద్ధిలో ఉన్నాయి.
తెలుగు భాష లిఖితరూపం పొంది బాగా ప్రజాదరణ పొందే నాటికి ఈ పురాణేతిహాసాలన్నీ కావ్యరూపంలోకి మారి కథాకావ్యాలయ్యాయి. వస్తు కల్పనలో,అద్భుత చిత్రణలో, పాండిత్యంలో కవులు చూపిన కొత్తపోకడలు మరెన్నో శతాబ్దాలపాటు కవులకు ఆదర్శంగా,ప్రజారంజకం చేస్తూ నిలిచాయి.లిఖించబడని కథలెన్నో తెలుగునాట ప్రచారంలో ఉన్నాయి.పేదరాశిపెద్దమ్మ కథలు,తెనాలిరామలింగడి కథలు,మర్యాద రామన్న కథలు సాహసానికి, చమత్కారానికి,తెలివికి ప్రతీకగా నిలిచాయి.
ఈ రకంగా చూస్తే కథలు మనకు,మన సమాజానికి కొత్తవి కాదు.
కానీ ఇరవయ్యవశతాబ్ది ఆరంభంనాటికి పాశ్చాత్య పాలనలో సంస్కృతి,నాగరికత,విద్యావిధానాలు మొదలైన వాటివలన వచ్చిన మార్పులెన్నో భారతీయ సాహిత్యంపైన ప్రతిఫలించాయి. ఇలా సాహిత్యంలో వచ్చిన మార్పులతో ఏర్పడిన కొత్త ప్రక్రియలు -కవిత్వంలో నవ్వకవిత్వం,భావకవిత్వం ,నవల,కథ లేక కథానిక ప్రక్రియలు ఏర్పడ్డాయి.
అగ్నిపురాణంలో ఏనాడో కథ గురించి ప్రస్తావించి,లక్షణాలు వివరించారు. పొందికగా ఉండి,పఠితకి సంభ్రమాశ్చర్యాలు కలిగించే సంఘటనలతో కూడి అద్భుతమైన మలుపుతో కథ ముగియాలని వివరించబడింది.ప్రాచీన కావ్యాలలో ఈ లక్షణాలతో కూడిన కథలు కనిపిస్తాయి కానీ శిల్పరీత్యా ఇంకా తీర్చిదిద్దినప్పుడే ఇవి మంచి కథలవుతాయని పండితుల అభిప్రాయం.
అందువల్ల కథ లేదా కథానిక అని మనం ఇప్పుడు అంటున్న ఈ కథ కొత్తప్రక్రియ.రూపంలోను, లక్షణంలోనూ మన ప్రాచీన సాహిత్యానికి భిన్నమైనది.ముఖ్యంగా నాటికి నేటికి కథ లో ఉన్న తేడా శిల్పం.
ఇప్పుడు ఆధునిక కాలంలో మనం కథ అని వ్యవహిస్తున్న పదం ఇంగ్లీషులోని షార్టుస్టోరీ కి పర్యాయ పదంగా వాడుతున్నాం..
ఆధునికసాహిత్యంలో సుమారుగా ప్రపంచంలో అన్ని దేశాలలోనూ ఒకే సారి ఉద్భవించిన ప్రక్రియ ఈ షార్టు స్టోరీ.వస్తువు, శిల్పంవిషయంలో ఎంతో వైవిధ్యంతో మలచబడ్డాయి ఆధునిక కథలు.
ఆధునిక కథని నిర్వచించినప్పుడు పండితులు చెప్పిన లక్షణాలను బట్టి చూస్తే కథ లో ఎత్తుగడ,నడక,ముగింపు, వీటిలో రచయిత చూపించే కొత్తదనం,నేర్పు,పరిమితమైన పాత్రలతో,ఒకానొక జీవితసత్యాన్ని ఆవిష్కరించడం జరుగుతుందని తెలుస్తుంది. ఆధునిక కథకి ప్రాణం -శిల్పం.ప్రాచీన సాహిత్యంలా కాకుండా ఆధునిక కథకి సమకాలిన మానవ జీవితమే వస్తువు.కథలో క్లుప్తత ముఖ్య లక్షణం కావడంవలన అనవసరమైన వర్ణనలు,అనవసరమైన పాత్రలు ఉండవు.కథలో ప్రతి సన్నివేశం,ప్రతి వాక్యం కూడా కథలోనే ప్రధాన కేంద్రం వైపే సాగిపోతాయి.వస్తువులో ఒక విలక్షణత్వం,మంచి ప్రారంభం,ముగింపు,పాత్రోచితమైన భాషను ప్రయోగించడంలో రచయిత ప్రదర్శించే నేర్పు ఇవన్నీ ఒక వస్తువు మంచి కథగా రూపొందడానికి తోడ్పడే అంశాలు.
ఆధునిక తెలుగు సాహిత్యంలో మొట్టమొదట ప్రచురించబడిన కథ -దిద్దుబాటు.1910,ఫిబ్రవరి నెలలో ఆంధ్ర భారతి పత్రికలో ప్రచురించబడింది. కథా రచయిత గురజాడ అప్పారావు.
19 వశతాబ్ది అర్థభాగంనుంచి వీరేశలింగం పంతులుగారు వెలార్చిన సంస్కరణోద్యమాలు,గిడుగు రామమూర్తి పంతులుగారి లాంటి సమకాలికుల వ్యావహారిక భాషోద్యమాలు,శాస్త్రీయ దృష్టి గురజాడ లో నవ్యసాహిత్యం- కవిత్వంలోనూ,వచనంలోనూ కొత్త పోకడలకు నేపథ్యం గానిలిచాయి.
అడుగుజాడ గురజాడది అదిభావికి బాట-అని తెలుగు ప్రజలు గురజాడని ఆధునిక సాహిత్యానికి మూల పురుషుడుగా గౌరవిస్తారు.తన కాలంలో అసలెప్పటికీ సాధ్యం కావేమో అని పించిన సంస్కరణభావాలను తన కవితలలోను కథలలోను వస్తువు,పాత్రలద్వారా ప్రతిఫలించి ముందుకాలానికి చూపు సారించిన ద్రష్ట గురజాడ అప్పారావు.
గురజాడ రాసిన కథానిక దిద్దుబాటు ఇంగ్లీషు షార్టుస్టోరీ నిర్వచనానికి,లక్షణాలకి అనుగుణంగా కనిపిస్తుంది.గురజాడ దీనికి మొదట పెట్టిన పేరు దిద్దుబాటు అయినా తరువాత కమలిని అని దీని పేరు మార్చడంలో ఉద్దేశం కూడా కథలో కనిపించని ప్రధానపాత్ర నాయిక-కమలిని ప్రత్యేకత నిరూపించడం కోసమే.
మొదటి దిద్దుబాటు కథలో సరళగ్రాంథిక భాష,సవరించిన దానిలో సరళ వ్యావహారికం కనిపిస్తాయి.కథలో ప్రధాన పాత్రలు రెండే.కనిపించని మరో పాత్రే కథానాయిక.చదువుసంధ్యలు నేర్చిన పడతి భర్తని తనకి అనుకూలంగా మార్చుకొని అతని లోని వేశ్యాలోలత్వాన్ని దూరం చేయడం ప్రధాన కధాంశం.స్త్రీలు చదువుకోవడం వలన కుటుంబానికే కాక సమాజానికి కూడా చాలా మేలు చేకూరుస్తుందని నిరూపించదలిచి ఈ వస్తువును తీసుకున్నారు.
వేశ్యలను ఉంచుకోవడం,వారి ఆటపాటలమధ్య ఆనందం పొందడాన్ని మగవారి అత్యంత సహజగుణంగా భావించే రోజులు కథకి నేపథ్యం.వేశ్య ఇంటినుంచి వచ్చిన భర్త, భార్య తన గదిలో కనిపించక వెతుక్కుంటాడు.పనివాడు తనకు తెలియదంటాడు.ఆమె రాసి పెట్టిన ఉత్తరం చూసి తనపై కోపించి ఆమె పుట్టింటికి వెళ్లి పోయిందని అర్థం చేసుకుంటాడు. తనకి బుద్ధి వచ్చిందని చెప్పమని,ఇంక వేశ్యలో జోలికి వెళ్ళనని పనివాడి ముందు ప్రమాణం చేసి భార్య పైన తన ప్రేమను వెల్లడిస్తాడు.ఎలాగయినా ఆమెని తిరిగి తీసుకురమ్మని పనివాడిని పంపిస్తాడు.మధురమయిన గాజుల చప్పుడు, మంచం కింద నుండి వినిపించిందని కథ ముగియటంలో భార్య ఎక్కడికీ వెళ్ళలేదని,భర్తని తన తప్పు తెలుసుకొనేలా చేసిన ప్రయత్నం అని పాఠకులకు తెలుస్తుంది.
గురజాడ చేతిలో అద్భుతంగా ప్రాణం పోసుకున్నతెలుగు కథానిక క్రమక్రమంగా వికసించి,విస్తృతంగా వ్యాపించింది.ఎందరో రచయితలు తెలుగు కథ కి వస్తు వరణంలో,పాత్రచిత్రణలో,శిల్పనైపుణ్యంలో కొత్తతోవలు తొక్కి కథకి అంతర్జాతీయ స్ధాయిని ఆపాదించారు. గౌరవాలు దక్కించారు.ఎన్నో కథలు ప్రపంచంలో ఇతర భాషలలోకి అనువదించబడ్డాయి.
క్రమంగా తెలుగులో పత్రికల ప్రచురణ బాగా ఊపందుకున్నాక కథలు రాసే రచయితలతో పాటు రచయిత్రులు కూడా పెరిగారు.పత్రికలు, రేడియోలు,టెలివిజన్ లు ఇలా ప్రసార మాధ్యమాలన్నిటిలోను కథ ఒక తప్పని సరిగా కావలసిన వినోద సాధనమైంది. సాంకేతిక పరిజ్ఞానం ఇనుమడించి కాలం 21వ శతాబ్దికి అడుగుపెట్టేనాటికి ప్రపంచం ఒక కుగ్రామంగా భావించే స్థాయికి మానవ సమాజం చేరుకుంది. ఇంటర్నెట్ పేరున అంతర్జాలం లో ఎన్నో సాహిత్య పత్రికలు ఆవిర్భవించాయి.తెలుగు కు సంబంధించి ఎన్నో పత్రికలు అంతర్జాలంలో ఉన్నాయి. పత్రికలు ప్రపంచవ్యాప్తంగా అందుబాటులోకి రావడం వలన రచయితలు భారత దేశం బయట కూడా ఉండి రచనలు చేసే సౌకర్యం వచ్చింది.కథా వస్తువు భారతదేశం దాటి ప్రపంచంలో ఏ మూల నివసించిన వారి జీవితమైనా కావచ్చు.ఈ రకంగా వస్తువైవిధ్యం పెరిగింది.మానవజీవితంలో ఆవిష్కరింపబడని కొత్త కోణాలను కథారచయితలు స్పృశించి,సృజించగలుగుతున్నారు.
భాషలో కూడా ఎంతో మార్పు వచ్చింది. సరళ గ్రాంధిక భాషలో ప్రారంభమయిన కథ ప్రస్తుతం పూర్తిగా సరళమై, వ్యావహారికశైలిని సంతరించుకుంది.కొందరు రచయితల చేతిలోమాండలికభాషలోని మాధుర్యాన్నిఅద్దుకుంది.
ఆధునిక కథ కేవలం కాలక్షేపానికో,వినోదానికో మాత్రమే పరిమితంకాలేదు.వర్తమాన మానవుడి జీవన చిత్రాన్ని ఆవిష్కరిస్తూ, మానవసమాజాన్ని సహజాతిసహజంగా చిత్రించడమే కాక అందులోని వికృతిని,మానవస్వభావంలోని సున్నితకోణాలను చూపుతూనే మృగప్రవృత్తిని ఎండగట్టింది.ప్రజలలో ఒక మానసిక విప్లవం ఆవిర్భవించడానికి కథల ద్వారా రచయితలు ప్రయత్నం చేసారు. చక్కని శైలిలో సమకాలిన వస్తువుతో ప్రతిభావంతుడైన రచయిత చేతిలో మలచబడిన కథలు ప్రజల మానసిక ప్రవృత్తిలో మార్పుతెచ్చి మనిషిని దానవత్వం నుంచి మానవత వేపుకి దృష్టిసారించేలా చేయగలవని నిరూపించబడిన సత్యం.
ఈ వందేళ్ళుగా తెలుగు కథ జీవవాహినిగా ప్రవహిస్తూనే ఉంది.గురజాడ మొదలుగా నేటి వరకు ఎందరో రచయితలు తెలుగు కథానిక ప్రక్రియను జవజీవాలతో పరిపుష్టం చేస్తూనే ఉన్నారు.తెలుగు కథ సజీవస్రవంతిగా సాగిపోతూనే ఉంది,ఉంటుంది. వందేళ్ళ పుట్టిన రోజు చేసుకుంటున్న తెలుగు కథకి అందరం చప్పట్లు కొట్టి జేజేలు చెబ్దాం.

ఆడాళ్ళూ..మీకు జోహార్లు

2009-02-02T11:25:00.000+05:30

అమ్మ నాన్న టివి చూస్తున్నారు.

అమ్మ లేచింది, ’అబ్బా ..చాలా అలసటగా ఉంది. బాగా లేటయింది. ఇంక పడుక్కోవాలి’ అంటూ వంటింట్లోకి నడిచింది.

మర్నాడు పొద్దున్న వంటకి కావలసిన వస్తువులన్నీ చూసుకుంది.మర్నాడు సాయంత్రానికి వండుకోవలసిన కూరలు ఉన్నాయో లేదో చూసింది.

ఉప్పు,పంచదార,గోధుమపిండి,పోపు డబ్బాలు తెరిచి చూసింది ఎంత ఉన్నాయో అని. పొద్దున్నే అప్పటికప్పుడు అవి అయిపోతే నింపుకోవడం హడావిడి లో కుదరదు మరి.

పిల్లలు తినడానికి కార్న్ ఫ్లేక్స్ డబ్బా,బౌల్స్, స్పూన్స్ డైనింగ్ టేబిల్ మీద పెట్టింది.కాఫీ ఫిల్టర్ లో కాఫీ పొడి వేసి, స్టవ్ మీద నీళ్ల గిన్నె పెట్టింది. లేవగానే కాఫీ కలపడంకోసం.

బాత్రూం లోకి వెళ్ళి సాయంత్రం స్నానం చేసి విప్పి పడేసిన బట్టలు,తడి తువ్వాళ్లు వాషింగ్ మెషిన్ లో పడేసింది. ఉతికిన బట్టల లోంచి మర్నాడు పిల్లలకు కావలసిన యూనిఫామ్ బట్టలు ఇస్త్రీ చేసింది.లూజ్ గా ఉన్న నిక్కర్ బటన్ ని కుట్టి, సరిగా లేని జిప్ ని బాగుచేసింది.

హాల్లో టేబిల్ మీద పడి ఉన్న గేమ్,దానికి సంబంధించిన ముక్కలన్నీ ఎత్తి అట్టడబ్బాలో పెట్టి షెల్ఫ్ లో పెట్టింది.కార్డ్ లెస్ ఫోన్ ని ఛార్జింగ్ కోసం బేస్ లో పెట్టింది. సెల్ ఫోన్ లోకి చూసి ఛార్జర్ తీసి ప్లగ్ లో పెట్టింది.కింద పడి ఉన్న టెలిఫోన్ డైరెక్టరీని మళ్లీ ఫోన్ పక్కన పెట్టేసింది.

ముందురూమ్ లో ఇందాక వాడిపోతూ దిగాలు పడినట్టుగా కనిపించిన ఇండోర్ ప్లాంట్ గుర్తొచ్చి జగ్ లో నీళ్లు తీసుకెళ్లి మొక్కకి పోసింది. పొద్దున్న కి అది మళ్ళీ నిటారుగా నిల్చుంటుంది కళకళలాడుతూ.

పిల్లల టేబిల్ చూడగానే గుర్తొచ్చింది, బాబు టీచర్ కి రాయవలసిన ఉత్తరం, పిక్నిక్కి వెళ్ళడానికి కట్టవలసిన డబ్బు. లెటర్ రాసి,పర్సుతీసి డబ్బు లెక్క పెట్టి దాని పక్కనే పెట్టింది.టేబిల్ కింద మూల దాక్కొని ఉన్న టెక్ట్స్ బుక్ తీసి స్కూల్ బేగ్ పక్కన పెట్టింది. చిన్నవాడి పెన్సిల్ బాక్స్ తీసి చూసి పెన్సిల్ చెక్కి ఉందోలేదో చూసింది.రబ్బర్ అరిగిపోయి చిన్నదయిపోయింది. కొత్త రబ్బరు పెట్టి బాక్స్ లోపల పెట్టింది.

ముందురోజు స్నేహితురాలి పుట్టినరోజు కోసం కొన్న గ్రీటింగ్ కార్డు బయటకి తీసి సంతకం చేసి కవర్ పైన స్టాంప్ అంటించి అడ్రెస్ రాసి బేగ్ లో పెట్టుకుంది, వెళ్తూ దారిలో పోస్టు చెయ్యొచ్చని.ఆచేత్తోనే రాసి పెట్టుకున్న,అయిపోయిన సరుకుల లిస్ట్ ని కూడా బేగ్ లో పడేసింది.వెళ్తూ ఆ షాప్ లో ఇచ్చేయొచ్చు.

వాష్ బేసిన్ దగ్గరకెళ్ళి అద్దంలో మొహం చూసుకొని, పళ్లు తోముకొని, పొడి చర్మానికి నిగారింపు తెచ్చే క్లీనర్ తో మొహం కడుక్కొని బెడ్ రూంలోకి వెళ్ళింది. ముడుతలు పోగొట్టే నైట్ క్రీం రాసుకుంటూ గోళ్ల వైపు చూసుకుంది. సగం పోయిన నెయిల్ పాలిష్ చూసి రిమూవర్ తో తుడుచుకొని చేతులు కడుక్కుంది.

’ఏమిటి...పడుక్కుంటున్నానన్నావ్...’భర్త ప్రశ్న వినిపించింది. ’ఆ..ఆ...పడుక్కుంటున్నా’నని జవాబు చెప్పి తలుపులు అన్నీ వేసి ఉన్నాయోలేదో చూసింది. పెంపుడు కుక్క తినే ప్లేట్ శుభ్రంగా ఉందో లేదో చూసి అందులో కొంచెం నీళ్లు పోసి పెట్టింది. వరండాలో లైట్ ఆర్పి, అన్ని గదులు చూసింది. పిల్లలగదిలో లైట్ వెలుగుతోంది. పాప ఇంకా పడుక్కోలేదు. పడుక్కోమంటే ఇంకా కొద్దిగా మిగిలిన హోంవర్క్ చేసి పడుక్కుంటానంటూ ఏవో కబుర్లు చెప్పింది. కబుర్లు వింటూనే అక్కడ పడి ఉన్న వస్తువులన్నీ సర్ది,బాబు దుప్పటిసరిగ్గా కప్పింది.

మర్నాడు తెల్లబట్టలు వేసుకోవలసిన రోజని గుర్తుచేసిన పాపని ఓసారి అభినందించి మళ్లీ తెలుపు బట్టలు తీసి ఇస్త్రీ చేసింది. తెల్లసాక్స్ల్,బూట్లు బయట పెట్టి,నల్లబూట్లు,కంపుకొడుతున్న సాక్స్ ఓ పక్కగా పెట్టింది. వేరుగా ఉతకాలి అవి.

మంచం మీదకు చేరుకుంటూ అలారం పీస్ తీసి టైం సరిగ్గా సెట్ చేసి ఉందో లేదో చూసుకుంది.మర్నాడు ఆఫీసుకు వేసుకోవలసిన బట్టలు సిద్ధం చేసి పెట్టుకుంది.

మంచం మీద వాలి కళ్లు మూసుకొని ఆ రోజు చేసిన పనులు,మర్నాడు చేయవలసిన పనులు అన్ని పునశ్చరణ చేసుకుంది. ఇందాక కాఫీ కోసం నీళ్లు పెట్టి దించాక గ్యాస్ స్టవ్ ఆఫ్ చేసానా లేదా అని అనుమానం వచ్చి కంగారుగా కిచెన్ లోకి వెళ్లి చూసుకొని హమ్మయ్య అనుకొని వచ్చి పడుకుంది. పడుక్కునేముందు నిత్యం చేసుకునే ప్రార్థనని ఒక్కసారి మనసులోనే చేసుకొని కళ్లు మూసుకుని నిద్రలోకి జారుకుంది.

టివి చూస్తూ కునికిపాట్లు పడుతున్న భర్త సోఫాలోంచి లేచాడు.నేను పడుక్కుంటున్నా అని జనాంతికంగా ప్రకటించి టివి ఆఫ్ చేసి రిమోట్ సోఫాలో పడేసి లైట్ ఆర్పి బెడ్ రూంలోకి వచ్చి మంచం మీద పడుక్కుని క్షణంలో నిద్రపోయాడు. మరో ఐదు నిముషాల్లో ఆగదిలో గుర్రు గుర్రుమని శబ్దం వినిపించింది. భార్య అసహనంగా కదిలి తలగడతో చెవిని మూసుకుంటూ నిద్రపోడానికి ప్రయత్నం చేసింది.

కథ కంచికి మనం వంటింట్లోకి.....

.ఇందులో ఏదేనా అభూతకల్పనగా అనిపిస్తోందా...లేదుకదా...

.ఆడవాళ్ళే ఎక్కువ కాలం జీవించడానికి కారణం బోధ పడిందా...అవునుకదా...

ఎంత జీవితమూ సరిపోదు,ఆడవాళ్లకి...ఎందుకంటే ఇతరుల కోసం కూడా జీవించాలి కాబట్టి...యముడు ముందుగా పర్మిషన్ కోసం వస్తే "వీటలేదని చెప్పించి-వీలుకాదని పంపిస్తాం".అందుకే

ఆడాళ్ళూ....మీకు జోహార్లు...

(నెట్ లో ఫార్వర్డు చేయగా వచ్చిన "why women are so special"అన్న సందేశం స్ఫూర్తితో(రచయిత(త్రి) ఎవరో కాని వారికి నా కృతజ్ఞతలు)

మరోసారి హార్ట్ బ్రేకింగ్

2009-01-06T16:39:00.001+05:30

హార్ట్ బ్రేకింగ్ పేరుతో ప్రచురించబడిన ఈ కథ నా మొట్ట మొదటి కథ(బహుశః ఆఖరిది కూడానేమో).సంచలన వార్తల పేరిట న్యూస్ ఛానెల్స్ అశ్లీలదృశ్యాల సమాహారాలను ప్రసారంచేస్తూ, విష సంస్కృతులకు వాహనాలవుతూ పసిపిల్లల పాల మనసులను కలుషితం చేస్తుంటే ఏమీ చేయలేని ఒక నిస్సహాయత మనసుని మంటల కొలిమిగా మార్చింది. ఆ ఆవేదనని మాటలలో పేరుస్తూ దృశ్యాలను కూరిస్తే ఈ కథ రూపొందింది.ఇదే నా కథకి నేపథ్యం.

వందల కథలను చదివిన అనుభవం నాతో ఒక్క మంచి కథ రాయించలేకపోయిందే అన్న నిరాశ ఉన్నా, పొద్దు వెబ్ పత్రిక నాకు అవకాశం ఇచ్చి ప్రోత్సహించి నన్ను రచయిత్రిని చేసినందుకు ఎంతో సంతోషం కలిగింది.స్పందించిన పాఠకులకు, పొద్దు సంపాదకులకు నా అభివాదాలు-అభినందనలు.

హార్ట్ బ్రేకింగ్

కళ్ళు మూసుకొని ధ్యానం చేసుకుంటూ ఉన్న ప్రవీణ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. కోవెల ఇప్పటివరకూ ఎంత ప్రశాంతంగా ఉంది...... ఎక్కడిదీ ఘంటానాదం... ఎవరూ కనిపించరేం... వెనక్కి తిరిగి చూసింది.

దేవుడి విగ్రహం రాయిలా నిలబడి ఉంది. రాయిలా ఉన్న తనను,తను సృష్టించిన మనిషి , తనని ఇంత అందమైన రూపంలో సృష్టించి నిలిపినందుకు గర్వపడుతూ ఒకింత దరహాస రేఖను తొణికిస్తూ ఉంది.

ఇంతకీ ఈ గంటనెవరు మ్రోగిస్తున్నట్టు...

దానికదే ఎలా మ్రోగుతోంది... ఆగదేం.....

అబ్బ.....బ్బ.... ఎలా దీన్ని ఆపడం... చెవులు శబ్దాన్ని భరించలేక పోతున్నాయి. అంతకంతకూ ధ్వని పెరిగిపోతోంది.. మెదడులో నాళాలు చిట్టిపోతాయా అన్నట్టుగా ఉందే....ఒద్దు.... భరించలేను...

గట్టిగా చెవులు మూసేసుకుంది.

ప్రవీణా.... లే....టైమ్ చూడు... లేటయి పోతోందని హడావిడి పడతావ్.... పరిచయమైన గొంతు విని ధైర్యంగా కళ్ళు తెరిచి చూసింది. గెడ్డం గీసుకోడానికి సిద్ధ పడుతూ చేతిలో రేజర్, బుగ్గల నిండా సబ్బునురుగు.....రవీంద్రని పోల్చుకున్నాక చటుక్కున లేచి మంచం దిగింది.

అనాలోచితంగానే గోడవేపు చూసి ఏడయిపోయిందే అని పరుగుపెడుతున్న ప్రవీణని చూసి నవ్వుకున్నాడు రవీంద్ర.

రాత్రి రకరకాల ఆలోచనలతో పక్కమీద దొర్లగా దొర్లగా ఎప్పుడో ఏ తెల్లారుఝామునో నిద్రాదేవి కరుణించింది. ఇంతకీ ఆ కల ఏమిటి...కలలకి అర్థం ఉంటుందా... ఉండదా ... ఉంటే ఏమిటి ఆ కల..... చెవులు రింగుమంటున్న ఆ నాదం ఇంకా మనసుని కలవరపెడుతూనే ఉంది.... అసంకల్పితంగానే రోజూ చేసే పనులన్నీ చేసుకుంటోంది ప్రవీణ.

తన కన్నా ముందే నిద్రలేచిన అత్తగారు వంటింటి బాధ్యత నెత్తినేసుకున్నట్టున్నారు. కాఫీ కప్ అందుకుంటూ ప్రవీణ అడిగింది ఆవిడని. చిన్నత్తయ్యగారు వాళ్ళు ఎన్ని గంటలకి వస్తున్నారూ అని.

ఏదీ వీడు తెమిలి వెళ్ళి తీసుకురావద్దూ... ఏ పదో పదకొండో అవుతుంది. ఏం తక్కువ దూరమా.... స్నానం చేసి వస్తున్న కొడుకునుద్దేశించి అందావిడ.

ఆవిడ చెల్లెలు,మరిది, కొడుకు, కోడలు ఏదో పెళ్లి కోసం ఈ ఊరొచ్చి ఆవిడని చూడడం కోసం ఇవాళ వస్తామన్నారు. అందుకే ఆవిడ హడావిడి. ప్రవీణకి కొత్త ఉద్యోగం... అప్పటికే పిల్లల కోసం రెండుసార్లు శలవలు వాడేసింది.మరి పెట్టడం కుదరదు. పిల్లలకి,రవీంద్ర కి శలవే కాబట్టి పని తొందరగా చెయ్యవలసిన అవసరం లేదు. అర్థం చేసుకొనే మనిషి కాబట్టి అత్తగారితో సమస్య లేదు.

రవీంద్ర వంటింట్లోకి తొంగి చూశాడు. ప్రవీణా... నువ్వు నిద్రలో ఉండగా ఏదో ఫోన్ వచ్చింది. చూశావా.. నేను బాత్రూంలో ఉన్నానప్పుడు.... చెప్పి వెళ్ళి పోయాడు.

తనని ఇంతసేపూ కలవర పరిచిన కలలోని గుడి గంటకీ, చెవి పక్కనే పెట్టుకొని పడుకున్న సెల్ ఫోన్ రింగ్ టోన్ కి లంగరు అందింది ప్రవీణకి. మనసు తేలిక పడింది.

సెల్ తీసి మిస్డ్ కాల్స్ చూసింది. ఆశ చేసింది. ఎందుకు చేసిందబ్బా

అనుకుంటూ ఆశ నంబరు డయల్ చేసింది.

అక్క గురించి ఏదో కంప్లైంట్ చేద్దామని వచ్చిన రాహుల్ క్షణ క్షణానికి అమ్మ మొహంలో మారుతున్న భావాలని ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నిలబడి పోయాడు.

నిజంగానా.... అవునా... ఓకే... నేను మళ్ళీ చేస్తాలే... బై... అంటూ ఫోన్ కట్ చేసి రాహుల్ వేపు చూసింది ప్రవీణ. ఏమనుకున్నాడో మరి అమ్మతో ఏమీ చెప్పకుండానే వెళ్ళి పోయాడు, పాలు తాగేవా నాన్నా అన్న అమ్మ ప్రశ్నకి ఊ కొడుతూ.

ఫోన్ లో ఆశ చెప్పిన విషయం ప్రవీణ ని గాల్లో తేలుస్తోంది. ఎన్ని రోజుల నుంచి ఎదురుచూస్తున్న అవకాశం. ఇన్నాళ్ళకు చేతికందొస్తోంది. ఎప్పుడూ పల్లవికే దొరికే ఛాన్స్.... ఇవాళ నాదే....

మనసులో పదే పదే అనుకుంటూ తనలో తనే మురిసి పోతోంది ప్రవీణ.

ఒత్తైన తలకట్టు,తీర్చిన పెదవులు,సూటిగా కోటేరేసిన ముక్కు, లేత మొహం.... ఇవన్నీ ఒక ఎత్తు కాగా చక్కని పలువరుస,స్పష్టమైన ఉచ్చారణ,భావగర్భితమైన మాట తీరు మరో ఎత్తు. ప్రవీణని చూసిన వెంటనే,కొద్ది పరిచయం తోనే ఎదుటి వ్యక్తిని ఆకర్షించే ఆకట్టుకోగల లక్షణాలు. ఒకప్పుడు ఆ వృత్తికి అవసరం లేదేమోమరి అని జనం టెలివిజన్ లో చూసే వాళ్ళని గురించి అనుకునే లక్షణాలన్నీ ప్రవీణలో మూర్తీభవించి ఉన్నాయి.

ప్రశాంతికి న్యూస్ రీడర్ ఉద్యోగం అనుకోకుండా దొరికింది. ఇంటిపని,పిల్లల పెంపకంలో తలమునకలయి ఉద్యోగ ప్రయత్నమే మానుకుంది చాలాకాలం. పిల్లలు కొద్దిగా పెద్దయి అత్తగారు తమ దగ్గరే ఉండడానికి వచ్చిన తర్వాత బోలెడు తీరిక దొరికింది.న్యూస్ రీడర్స్ కావాలంటూ ఓ ఛానెల్ చేసిన ప్రకటన కళ్ళబడి,అప్లికేషన్ పంపించడం, ఎందరితోనో పోటీ పడి ఉద్యోగం సంపాదించుకోవడం అనుకోకుండానే జరిగిపోయాయి.

ఉద్యోగం ప్రవీణ జీవితంలో కొత్త ఉత్సాహం నింపింది. రోజు రోజుకీ ఛానెల్స్ మధ్య పెరుగుతున్న స్పర్థ వల్ల కొత్త కొత్త సంచలనాత్మక వార్తలెన్నో వెలుగు చూస్తున్నాయి. ప్రవీణ కి మాత్రం ఉద్యోగ జీవితం లో ఒక అసంతృప్తి ఉండిపోయింది.తను పనిచేసే ఛానెల్ లో ఇద్దరు కలిసి న్యూస్ చదువుతారు. ఒక సీనియర్ ని, ఒక జూనియర్ ని కలిపి వార్తలు ఇస్తారు. ముఖ్యమైన వార్తలన్నీ సీనియర్ కోటాలోకి వెళ్లిపోతున్నాయి. సాదా సీదా వార్తలు, షేర్ మార్కెట్ ధరలు, వాతావరణం తన ఖాతాలో పడుతున్నాయి. ఇష్టమైన వృత్తిలో ఉంటున్నా ముఖ్యమైన వార్తలని, జనం ఆసక్తిగా ఎదురుచూసే ముఖ్యాంశాలని తనే అందించాలన్న కోరిక తీరడంలేదు. ఇప్పట్లో తీరేది కూడా కాదని నిరాశ చేసుకుని ఉన్న ఈ సమయంలో వచ్చింది ఆశ ఫోన్.

ఈ రోజు తనతో పాటు వార్తలు చదవవలసిన పల్లవికి చాలా అర్జెంట్ పని వచ్చి పడిందని ,సమయానికి మరెవరూ అందుబాటులో లేరు కనుక ఇద్దరి వార్తలూ ప్రవీణే చదవ వలసి ఉంటుందని చెప్పడానికే ఆశ ఫోన్ చేసింది. ప్రవీణ మనసులో ఆనంద కెరటాలు ఉవ్వెత్తున ఎగిసి పడడానికి కారణం ఇంకోటి. వివరాలు ఇంకా వివరంగా తెలీక పోయినా చాలా ముఖ్యమైన వార్త బ్రేకింగ్ న్యూస్ గా రాబోతోందని. ఛైర్మన్ గారి కేబిన్ నుంచి అస్మదీయులు తస్కరించిన సమాచార మని ఆశ చెప్పిన మాట.

బ్రేకింగ్ న్యూస్ అంటే తమ ఛానెల్ ప్రయోజకత్వం వల్లనే వెలుగు చూసిన వార్తలు. వాటి ని పదే పదే ప్రసారం చేస్తూ ఊదరగొడతాయి ఛానెల్స్ . ఏ రాజకీయనాయకుడు ఎన్ని కోట్లు వెనకేసుకున్నాడు అనో, ఏ సినిమా టాప్ హీరో కూతురు ఎవడితో లేచిపోయి ఎలా పెళ్ళి చేసుకుందో, ఏ మూల బాంబులు పేలి ఎన్ని జీవితాలు హతమారిపోయాయో అనో ఇవేగా బ్రే కింగ్ న్యూస్ లు.... ఇవాళ ఎవరికి మూడిందో....అనుకుంది ప్రవీణ.

ఏమయితేనేం... తన చిరకాలవాంఛ నెరవేరబోతోంది. పల్లవికి ఈ పూట అంత అర్జెంటు పని తగిలించిన దేవుడికి అభివాదాలు తెలుపుకుంటూ అద్దం ముందునుంచి కదిలింది ప్రవీణ.

ప్రవీణ బయల్దేరుతుండగా అన్నారు అత్తగారు. అందరం ఇంట్లోనే ఉంటాంగా.. ఆదివారం తీరిగ్గా న్యూస్ లో నిన్ను చూడొచ్చు.నువ్వు న్యూస్ చదువుతుండగా చూడాలని మా మాలక్ష్మి కి ఎప్పటినుంచో కోరిక. వాళ్ళ ఊళ్ళో మీ ఛానెల్ రాదు కదూ అని.

ప్రవీణ గుండెల్లో ఎప్పటినుంచో ఉన్న కోరిక తెలిసిన రవీంద్ర అభినందించాడు. పని ఎక్కువగా ఉంటే లేట్ అవచ్చని, దెబ్బలాడుకొని నాయనమ్మని, రాబోయే చుట్టాలని అవస్థ పెట్టొద్దని పిల్లల్ని హెచ్చరించి వెళ్ళింది ప్రవీణ.

* * *

ఏమిటింతకీ న్యూస్ ... తెలిసిందా.... అడిగింది ఆశని ప్రవీణ.

పూర్తిగా వివరాలు తెలీదనుకో. కాని సినిమా వాళ్ళకు సంబంధించినదనుకుంటా.

ఆశ మాటలు వినగానే ప్రవీణ మనసు గంతులు వేసింది.సినిమా వాళ్ళ న్యూస్ ఏదయినా సరే ఛానెల్స్ కి పండగే. జనానికి ఊపిరి బిగ పట్టి వినే ఆసక్తే. ఓహీరో తల్లి తండ్రులని తన్ని తగలేసాడనో,ఓహీరో మరో హీరోని చితక తన్నించాడనో న్యూస్ ఛానెల్స్ కి కొద్దిగా ఉప్పందితే చాలు... పోటీలు పడి మరీ మరీ ప్రసారం చేసేస్తారు.ప్రజలు సరే... విరగబడి చూస్తారు. వ్యక్తుల ప్రైవేటు బతుకు వారివారి స్వంతం... పబ్లికున నిలబడితే ఏమేనా అంటాం అన్న మహాకవి వాక్యాలు సినీ జీవులకి మరీ అన్వయిస్తాయేమో.

అందుకే సినిమాకి సంబంధించిన సంచలన వార్త లను ఏ ఛానెల్ వదులుకోదు.ఎంత రసస్ఫోరకంగా, ఉత్తేజపరిచేదిగా ఆ వార్తను ప్రసారం చెయ్యాలా అనే పనిలోనే టివి ఛానెల్స్ అన్నీ తలమునకలవుతాయి.

ఈ మధ్య విడుదలయిన జగత్ కంత్రీ,, బుజ్జిపండు, ఆటాపాటా సినిమాలకు సంబంధించిన దే ఆ న్యూస్ అని తెలిసింది ప్రవీణకి. అందులో చాలా అశ్లీలమైన దృశ్యాలున్నాయని,హీరో హీరోయిన్లతో రొమాన్స్ పేరిట చేసిన విచ్చలవిడి శృంగార సన్నివేశాలు సెన్సారు కత్తెరకు బలి కాకుండా బయటపడ్డాయని, కుటుంబసమేతంగా చూడవచ్చంటూ సర్టిఫికెట్ జారీ చేసిన బోర్డు వారిగురించి చాలా విశ్లేషణాత్మకమైన అంశాలతో వార్తా కథనాన్ని రాసాడు భరణి .

వార్త ప్రసారానికి ముందే బ్రేకింగ్ న్యూస్ అంటూ టివి తెర పై స్క్రోలింగ్ వార్త వెళ్ళింది. ముఖ్యమైన వార్త ప్రసారం కాబోతోందని, వార్తల కార్యక్రమం చూడమని ప్రేక్షకులకి పదే పదే సందేశాలు వెళ్ళాయి.

న్యూస్ చదవాల్సిన టైమ్ వచ్చింది. రికార్డింగ్ ప్రారంభమైంది.ప్రముఖ నిర్మాతలు నిర్మించిన ఆ చిత్రాలలో అసభ్యంగా ఉన్న సన్నివేశాలు, ఆడదాన్ని అంగడిబొమ్మని చేసి

ఆడిస్తున్న వాణిజ్య ప్రపంచ విధానాలని తీవ్రంగా నిరసిస్తూ రాసి ఉన్న వార్తలని ఎంతో స్పష్టంగా, భావయుక్తంగా చదివి రికార్డింగ్ ముగియగానే తేలిగ్గా ఊపిరి పీల్చుకుంది ప్రవీణ.

డెస్క్ దగ్గర ఆ రోజు హాట్ టాపిక్ అదే. అక్కలు, అన్నలు, అమ్మా, నాన్న, పిల్లలతో నే కాదు, పెద్దగా పరిచయం లేని స్నేహితులతో కూడా కలిసి చూడలేనట్టుగా తయారయింది సినిమా వినోదం అని సుష్మ వాపోయింది.

సకుటుబంగా చూడవలసిన గొప్ప సినిమా అన్న ప్రకటనకి పడిపోయి ఉద్యోగం వచ్చిన కొత్తలో అమ్మా నాన్న తో కలిసి వెళ్ళిన శాంత సినిమా నిండా బూతుజోకులు, అక్కర్లేని బెడ్రూం దృశ్యాలు మరి చూడలేక మధ్యలోనే వచ్చేసిందిట.

హీరో హీరోయిన్ల శృంగార వీర విహారాన్ని చూడలేక చేష్టలుడిగి కూర్చుండిపోయిన అమ్మమ్మని అతి కష్టం మీద లేవదీసి తీసుకొచ్చిందిట పావని. ఒక్కొక్కళ్ళది ఒక్కో విషాదభరిత మైన అనుభవం.

ప్రవీణకి కూడా ఇలాటి అనుభవాలు పిల్లలు చిన్నగా ఉండగా ఎదురయ్యాయి. అందుకే పిల్లలు ఎదుగుతున్న వయసులో వారిమీద అనవసరమైన ప్రభావాలేం పడకూడదని ప్రయత్నిస్తుంది.శలవల్లోకూడా సినిమాలకు వద్దంటుంది.కార్టూన్, యానిమేషన్ సినిమాలంటే అందరికీ ఇష్టం కనుక అవే చూస్తారు.

అమ్మా మా ఫ్రెండ్సందరూ అన్ని సినిమాలు చూసి కథ చెప్తారే. ఎప్పుడు వినడమేనా... మేం కూడా చూడొద్దా అని తెలివిగా అడుగుతుంది పాప. ప్రవీణ సమాధానం మాత్రం నో.....

టివి చూసినా రిమోట్ పక్కన పెట్టుకొని ఛానెల్స్ మారుస్తూ చూడడమే ప్రవీణ పాలసీ. ఏమాత్రం అసభ్యంగా అనిపించినా సెన్సారు చేసేస్తుందని రవీంద్ర తనని ముద్దుగా కత్తెర అని పిలుస్తాడని కూడా తెలుసు.

కేవలం తన మొహాన్నే చూపిస్తూ వార్తలు ప్రసారం చేస్తుంటే ఇంట్లో వాళ్లు, చుట్టాలు ఎలా స్పందిస్తూ ఉంటారో అని ఊహల పల్లకిలో ఊరేగి దిగుతూ ఉండగా.... వార్తలు ప్రారంభం అయ్యాయి టివి లో.

ఒకేసారి అన్ని టివి తెరల మీద తన బొమ్మ కదులుతూ వార్తలు వినిపిస్తుంటే అందరూ ఒకేసారి బ్రేకింగ్ న్యూస్ అని గట్టిగా అరిచారు ప్రవీణని ఉత్సాహ పరుస్తూ. ముసిముసిగా నవ్వుతూనే వార్తలని శ్ర ద్ధగా వినసాగింది ప్రవీణ ఎక్కడైనా తప్పు దొర్లలేదు కదా అని.

న్యూస్ రీడర్ ముఖం పైనుంచి ఆ సినిమాలను ప్రదర్శిస్తున్న థియేటర్ల ఫొటోలు, సినిమాలు చూసి వస్తున్న జనాల ప్రతిస్పందనలతో కూడిన వార్తలు వరుసగా వస్తున్నాయి. రోడ్లపైన పెద్దసైజలో తగిలించిన హోర్డింగులలో ఎలాంటి అశ్లీలమైన దృశ్యాలున్నాయో, పాదచారులకూ, వాహన చోదకులకూ అవి ప్రాణాంతకంగా ఎలా పరిణమించగలవో వివరిస్తూ, వారితోనే ఆమాటలు చెప్పిస్తున్నారు న్యూస్ రిపోర్టర్లు..మధ్య మధ్య స్టూడియోలో ప్రవీణ ముఖం చూపిస్తూ, వార్తలు సాగుతున్నాయి.

సినిమాలలో సభ్యతను మరిచిపోయి, హద్దులు చెరిపేస్తూ,క్లాసిక్స్ తీస్తారన్న పేరున్న దర్శకులు కూడా కాసుకు బానిసలవు తూ ఎలాంటి చిత్రాలు తీస్తున్నాన్నారో, ఎంత నీచానికి ఒడిగడుతున్నారో , అందుకు కారణాలను విశ్లేషిస్తూ ఆసక్తికరంగా సాగిపోతున్నాయి వార్తలు.

ఒక్కసారిగా ప్రవీణ ఉలిక్కి పడింది.

అదేమిటి.... అబ్బా... ఛీ...... అమ్మో........బాబోయ్....

తెరమీద ప్రసారం అవుతున్న ఒక్కో దృశ్యం ప్రవీణని తీవ్రమైన ఉద్విగ్నతకు లోను చేస్తోంది.

సినిమాలలో అసభ్యమైన సన్నివేశాలను తొలగించడానికి సెన్సారు బోర్డు ఉందా ... లేదాఉంటే ఏం చేస్తోంది..క్లీన్ సర్టిఫికె ట్ ఇచ్చి ఉండకపోతే ఆ విషయం అందరికీ తెలిసే లా బోర్డులు తయారుచెయ్యక్కరలేదా అని విరుచుకు పడుతోంది మహిళాసమితి కన్వీనర్. అందరికీ నోటీసులు పంపించామని, తగిన చర్యలు తీసుకుంటామని, నిర్మాతలు ,థియేటర్ యజమానులు ఎంత గొప్పవారైనా వదిలేది లేదని హామీలు గుప్పిస్తున్నారు ఎస్పీలు, డీ ఎస్పీలు.

కాని ప్రవీణ అవన్నీ గమనించే స్థితిలో లేదు.

తెరమీద క్షణక్షణానికి మారిపోతున్న సన్నివేశాలన్నీ ఆమె మస్తిష్కంలో అలజడి రేపుతున్నాయి. తెరమీదకి అనుమతించకూడనివి, సెన్సారు కత్తెరకి బలిఅయినవి, హీరో హీరోయిన్ల పై చిత్రించిన ఉద్రేకపూరితమైన దృశ్యాలు, ఐటమ్ సాంగ్ అనే కొత్త ప్రక్రియతో ఒంటిమీద రుమాలు సైజుకు మించని బట్టతో డాన్సు పేరిట గెంతులేస్తున్న నటీమణుల అర్థ నగ్న దేహ ప్రదర్శనలు ఒక్కొక్కటిగా తెర మీద ఆవిష్కరింపబడుతున్నాయి.

ఆడదాన్ని ఆటబొమ్మని చేసి ఆడిస్తున్న నేటి వ్యాపారమయ సమాజపు పోకళ్ళను నిరసిస్తూ వార్తా కధనాలు వెనక నుంచి వినిపిస్తున్నాయి. ఆ వార్తలు తమ గురించి కావేమోనన్నట్టుగా నవ్వుతూ, కవ్విస్తూ తమ అందాలను స్వేచ్ఛగా సంతోషంగా ప్రదర్శిస్తున్నారు ఆ భామలందరూ... పనిలో పనిగా అని దేశీయ చిత్రరంగం ఎంతగా చెడిపోయిందో చూపిస్తున్న దృశ్యాలతో పాటు ఏవో విదేశీ సినిమాలనుంచి సంపాదించిన క్లిప్పింగ్స్ కూడా వేయడం కనిపిస్తోంది.

ప్రవీణ బుర్ర పనిచేయడం మానేసింది. కళ్ళు మాత్రం రెప్ప అర్పకుండా ఎదుటి దృశ్యాలని చూపిస్తున్నాయి.

మనం ఎలాంటి సమాజంలో ఉన్నాం... అనాగరిక వ్యవస్థనుంచి నాగరికత నేర్చుకొని ఉన్నతమైన విలువలను సామాజిక జీవన వ్యవస్థలో నెలకొల్పుకున్నాం... భారత దేశంలో ఏ చెట్టునడిగినా పుట్టనడిగినా మన సంస్కృతి సంప్రదాయాలను గురించి తెలుస్తుందే.

యుగయుగాలుగా తరతరాలుగా భారత జీవనస్రవంతిలో అతి పవిత్రంగా కాపాడుకుంటూ వస్తున్న విలువలన్నీ డబ్బుకు అమ్ముడు పోవలసిందేనా...డబ్బు తప్ప ఈ ప్రపంచానికి కావలసినదేం లేదా...సభ్యత సంస్కారం పదాలకు అర్థాలు మారిపోయినట్టేనా....కొత్తతరానికి ఈ తరం నేర్పగలిగేదేమిటి..... పడిపోతున్నామని కూడా స్పృహ లేకుండా పాతాళానికి జారిపోతోందే...ఏ కొత్తవిలువలకీ ప్రస్థానం... ఏం సాధించడానికి...

చూపు బుల్లి తెరనే చూస్తున్నా తలలో ఆలోచనలు సుళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. మళ్ళీ మళ్ళీ చూసిన శృగారమయ సన్నివేశాలనే వేర్వేరు వ్యాఖ్యానాలతో చూపుతూ వస్తున్నాయి దేశీ,విదేశి చిత్రభేదాలు లేకుండా. వాటినే చూపిస్తున్నయి కళ్ళు.

మరి చూడలేక పోయింది ప్రశాంతి. నిర్దాక్షిణ్యంగా సెన్సారు కత్తెరకి బలి కావలసిన ఫ్రేములన్నీ చకచకమని మన ఇంట్లోకి , మన డ్రాయింగ్ రూములోకి, కుంటుంబ సహితంగా కూర్చొని ఆసక్తి గా, పనులన్నీ మానుకొని మరీ చూసే వార్తల్లోకి....... వచ్చేస్తున్నాయి.

అక్కడ ఇంట్లో పిల్లలు, ఇంటికొచ్చిన అతిథులు అందరూ తను కనిపిస్తుందని తప్పనిసరిగా కూచొని చూసే వార్తలు.....అందరూ ఇవన్నీ చూస్తున్నారా... అమ్మో..... నా పిల్లలు... నా పిల్లలు ఏవి చూడకూడదని తాపత్రయ పడతానో, ఆంక్షలు పెడతానో అవన్నీ చూస్తూ ఉన్నారా....వాళ్ళని సినిమాలు చూడనివ్వకుండా వార్తలు తెలుసుకోండిరా అని ఎప్పుడూ వార్తలే పెట్టేది కదా...ఇప్పుడు వాళ్ళు ఇవన్నీ చూశారా... వాళ్ళ వయసుకి, వాళ్ళకి అక్కర్లేని విషయాలన్నీ తన మొహం మీదుగా, తన మాటలమీదుగా వాళ్ళమనసులోకి ఇంకిపోతున్నాయా.......

ఎక్కడో గంట మ్రోగుతోంది.....టంగ్...టంగ్...... గంటలు ..ఒకటి ...రెండు...వందలు ....వేలు.... టంగ్...టంగ్....అంతకంతకూ శబ్దం భరించలేకపోతోంది ప్రవీణ..........

ట్రింగ్....ట్రింగ్... హాల్లో ఫోన్ మోగుతోంది. కరెంటు పోయిందని చిరాగ్గా పడుకొని ఉన్న రవీంద్ర ఫోన్ ఎత్తాడు.

రవీంద్ర గారూ....కొంచెం త్వరగా వస్తారా ....... ప్రవీణగారు కళ్ళు తిరిగి పడిపోయారు. ............రిసీవర్ మీద అతని చెయ్యి బిగుసుకుంది

నాగావళి నవ్వింది

2009-01-03T17:36:00.000+05:30

నాగావళి నవ్వింది. ఇది నేను చిన్నప్పుడు విన్నమాట. ఒక కధో,నవలో మరి.కాని సాహిత్యానికి సంబంధించినదే. కథలో పాత్రపేరు నాగావళి ఏమోమరి, నాకు తెలీదు.

ఆవయసులో చాలా ఆశ్చర్యంగా అనిపించిన పదం. ఎందువల్లనంటే...నేను పుట్టినదగ్గర్నుంచి దాదాపుగా పదకొండు సంవత్సరాల వయసు వరకు పెరిగినది నాగావళి నది ఒడ్డున. నాగావళి అంటే (ఏరు అనేవాళ్ళం) నదిగా మాత్రమే తెలిసిన రోజులవి.శ్రీకాకుళం జిల్లా శ్రీకాకుళంలో నాగావళి ఒడ్డున కోటీశ్వరాలయం ఉన్న గుడివీధిలో కోవెల పక్కనే ఇల్లు,ఎదురుగా నది.ఆఇల్లు మాతాతగారికి స్వంతంకాదు. అద్దెఇల్లే.కాని మా అమ్మ చాలా చిన్నగా ఉన్నప్పుడు 1950 ప్రాంతాలలో ఆ ఇంట్లో కి అద్దెకి వచ్చి సుమారు 1987 వరకు అక్కడే ఉన్నారు.అమ్మ,నేను,నా తర్వాత 1984 వరకు అందరం ఆ ఇంట్లోనే పుట్టాం. అందువల్ల మా తాతగారి సంతానం ఎనిమిది మంది వాళ్ళ పిల్లలం పదహారుమందికీ ఆఊరు,ఆ ఇల్లు,ఆ నది వీటితో మానసికమైన బంధం పెనవేసుకుపోయింది.

అమ్మమ్మ తాతగారు ఇప్పుడు లేకపోయినా ఏ పెళ్ళిళ్ళో పేరంటాలో జరిగి విశాఖపట్నం వరకు వెళ్ళిన వాళ్ళందరం మూడుగంటలు ప్రయాణం చేసి శ్రీకాకుళానికి వెళ్ళవలసిందే. ఈ గాలి ఈ నేల ఈ ఊరు సెలయేరు....అని పాడుకోవలసిందే. శ్రీకాకుళంలో మేము ఉండివచ్చిన ఇల్లు చూసి రావలసిందే.అక్కడ ఇంటి ఓనరుగారు-పేరు ఏదో ఉంది. మా పెద్దవాళ్ళకు తెలుసనుకోండి. ఆయనకి మా అమ్మవాళ్ళు పెట్టుకున్న ముద్దుపేరే మాకు తెలుసు. ఆయన పేరు సరేగారు. ఆహా..అలాగా...సర్రే అయితేను...అంటూ ఉండేవారు. ఆయన ఊతపదమే ఆయన పేరయిపోయింది పిల్లలందరికీ. మీ అమ్మమ్మని పిలువు అని ఆయన లోపలికి పంపిస్తే అమ్మమ్మా సరేగాడు పిలుస్తున్నారు అని చెప్పి తుర్రుమనేవాళ్ళం, మా అమ్మమ్మ కంగారును గమనించకుండా. మేము ఎప్పుడో ఆయనకి ఆ పేరు చెప్పేస్తామేమోనని మా మామయ్యలు భయపడి మమ్మల్ని బెదిరిస్తూ ఉండేవారు కూడా.

ఆ సరేగారు అక్కడే ఉన్నారు(ఇంకా). వాళ్లు ఉన్న భాగాన్ని బాగా బాగుచేసి మార్పులు చేసుకున్నారుట చిన్న గుమ్మం తీసి పెద్ద గేటు పెట్టుకున్నారుట. మా వైపు ఉన్న భాగం మాత్రం ఏ మార్పూ లేదని అలాగే ఉందని చూసివచ్చిన అందరూ చెప్తూ ఉండేవారు.

ఇప్పుడు తల్చుకుంటే ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది. ఇంతమంది పిల్లలు,వాళ్ళ పిల్లలు(మనవలు),బంధువులు, పెళ్ళిళ్లు అన్నీ ఆ ఇంట్లో ఎలా జరిగాయా అని. ముందు గుమ్మం దాటాక ఒక పొడూగు వరండా ఏ షేడ్ లేకుండా ....అది దాటితే కప్పువేసిన వరండా దానిని ఆనుకుని చిన్న బెడ్ రూమ్,వరండా దాటాక మళ్లీ వరండా ఒక వంటిల్లు.అంతే ఇల్లు. సగం ఇల్లు ఎండా వానలకి ఎండుతూ తడుస్తూ ఉండేది.వానాకాలంలో చూరు కారేది.బకెట్లు,గిన్నెలు,డేగిసాలు పెట్టేవాళ్ళం కారుతున్న చోట. వంటిల్లు కొంచెం పెద్దదే. అదే అందరికీ లివింగ్ రూమ్. అక్కడ పెద్ద గొలుసుల ఉయ్యాల. అందరూ కిందనో ఉయ్యాల మీదో సర్దుకునేవారు. అక్కడే కాఫీలు,టిఫిన్లు,భోజనాలు. వంటిల్లు దాటాక దూరంగా పెరట్లో ఎక్కడో లెట్రిన్. స్నానాలన్నీ ఔట్ డోరే. ఆడవాళ్లు స్నానం చెయ్యాలంటే ముందు గుమ్మంతలుపు, వరండా తలుపు వేసి వీలయినంతవరకు అంతా ఒక్కసారే కానిచ్చేసేవారు. మేం చిన్నవాళ్ళం కనుక మాకు ఏ బాధ లేదు. ఏట్లో(నాగావళి నదిలో) నీళ్ళెక్కువ లేవంటే చిన్న సబ్బుముక్క,చెంబు పట్టుకెళ్ళి అక్కడే స్నానం కానిచ్చేయడం. చల్దన్నం తినేసి స్కూల్ కెళ్ళిపోడం.

ఇప్పుడు తల్చుకుంటే అనిపిస్తుంది -ఇంతమంది ఆడవాళ్లు పురుళ్లు జరిగనప్పుడు,మిగతా సందర్భాలలో ఎంత ఇబ్బంది పడి ఉంటారోనని.స్నానం చెయ్యడానికి బాత్ రూమ్,సెప్టిక్ లెట్రిన్స్ లాంటి కనీస సదుపాయాలు లగ్జరీ గా తోచేవి కాబోలు. అవి అవసరం అన్న స్పృహ కూడా ఉందో లేదో అన్నట్టు గడిపేసేవారు. 1980 లతర్వాత ఊరిలో కొత్త కాలనీలు ఏర్పడ్డాక పాత ఇళ్ళలో కూడా చాలామంది మార్పులు చేసుకున్నారు. మా తాతగారి (సరేగారి) ఇంట్లో తప్ప. మా ఆఖరి మామయ్య పెళ్లి 1986 లో ఆ ఇంట్లో ఉండగానే జరిగింది.నాకు తెలిసి అదే అక్కడ జరిగిన ఆఖరి పెళ్ళి. ఆ తర్వాత మా పెద్దమామయ్య ఆ ఇంటిని శాశ్వతంగా ఖాళీ చేసి హైదరాబాద్ వచ్చేసాడు. మా ఉయ్యాల గొలుసులు మాత్రం తనతో తీసుకు వచ్చాడు. బల్ల అప్పటికే పగుల్తూ ఉందని వదిలేసాడు.మొత్తం మీద 1986 వరకు కూడా 50లలో మేం చూసిన రూపానికి అంగుళం మేర కూడా మార్పు లేని ఇల్లు అది.

నేను మా చెల్లి చిన్నప్పుడు ఆడుకున్న లక్క బొమ్మలు,సుమారు ఒకటిన్నర అడుగు ఎత్తులో ఉండేవి.నాది ఆడ బొమ్మ,చెల్లిది మగ బొమ్మ.ఒక్కోటీ రెండుకేజీల బరువుంటాయేమో. మా అమ్మ మగబొమ్మకి పాంటు,షర్టు,నా బొమ్మకి పరికిణీ,జాకెట్టు పర్మనెంటుగా కుట్టేసింది.వాటిని ఎత్తుకొని తిరుగుతూ ఉండేవాళ్లం -కాళ్లమీద పడితే పచ్చడయిపోతాయర్రా అన్న పెద్దవాళ్ళదీవెనల మధ్య .తథాస్తు దేవతలు కూడా దీవించేవారు.ఎన్నిసార్లు దెబ్బలు తిన్నా(బొమ్మలతో) వాటిని వదిలేవాళ్ళం కాదు. కానీ హైదరాబాదు వచ్చేసి ఎన్నిసార్లు మళ్లీ వెళ్ళాం..ఆ ఊరికి... మా బొమ్మలు అక్కడే ఉన్నాయి కదా. తెచ్చేసుకోవచ్చని తోచనేలేదు. ఆ ఇల్లు వదిలిపెడతానని మా మామయ్యే అనుకోలేదనుకుంటా.... మా ఉయ్యాల మంచం, మా పందిరిమంచం, వాటితోనే మా బొమ్మలు అనుకున్నాం. అన్నింటినీ వదిలేయాల్సి వస్తుందనుకోలేదు. ఆ బరువైన మా లక్కబొమ్మలు ఎవరికో ఇచ్చేసి వచ్చిందిట మా అత్త.

1986 లో ఆఖరిసారి ఆ ఇంట్లో ఉండడం,1992లో శ్రీకాకుళం వెళ్ళినప్పుడు ఒకే ఒక సాయంకాలం చీకటిపడుతూ ఉండగా కోవెలకి మాత్రం వెళ్ళి మా శివుడిని,పార్వతిని నంది ని చూసి నాగావళి ఒడ్డుకి వెళ్ళాను. కొత్త కెమేరాతో నది ఒడ్డున నిల్చొని దూరంగా నది మలుపు తిరిగే వంపు కనిపించేలా ఓ ఫోటో తీసుకున్నాను.

మళ్ళీ ఇన్నాళ్ళకు, ఇన్నేళ్ళకు మా ఊరు వెళ్ళగలిగేను డిసెంబరు నెలాఖర్లో..ఊళ్ళో చాలా మార్పులు వచ్చేయి సహజంగానే.కానీ మరీ కొట్టొచ్చేంత కాదు. ఊరి చివర కొత్తగా కట్టిన కాలనీలు,షాపులు వాటిలో ఆధునికత కనిపించింది కానీ ఊరిమధ్య మా ఏడురోడ్ల జంక్షను, పాత బ్రిడ్జి అన్నీ పెద్ద మార్పు లేకుండానే ఉన్నాయి. ఎక్కడ చూసినా జనం మాత్రం బాగా కనిపిస్తున్నారు.పాత ఇళ్ళు,విరిగితే మళ్ళీ కట్టినట్టుగా ఉన్న గోడలు,ఇళ్ళముందు కంపు కాలువలు,ఇరుకు వీధులు అన్నీ అలాగే ఉన్నాయి.

ఎప్పటిలాగే గుడివీధిలోకి కారు వెళ్ళలేదు కనుక రావిచెట్టు కింద ఏటి గట్టు దగ్గర కారు పార్క్ చేసుకున్నాం. మాచిన్నప్పటి- కాదు... మా అమ్మమ్మ చిన్నప్పటి రావిచెట్టు అలాగే ఉంది పచ్చగా..చల్లటి గాలి విసిరి నన్ను పలుకరించింది. రావిచెట్టు బోదె మొదట్లో నాగదేవత పసుపు కుంకుమలు ఒంటినిండా పులుముకొని భక్తులు పోసిన పాలు,దీపాలు పెట్టి ఒలకపోసిన నూనెలతో జిడ్డుజిడ్డుగా అదో మాదిరి వాసన ల మధ్య కొలువుతీరి ఉంది.అక్కడనుంచి రెండు మెట్లు ఎక్కి పక్కకి తిరిగితే మా కోటీశ్వరుడి కోవెల. పదిమెట్లు కిందకి దిగి కోవెల లోపలికి వెళ్ళాలి.ఇదివరకు చుట్టు ఆవరణ చాలా ఎక్కువగా ఉండేది. దాన్ని తగ్గించి కోవెలలోపల ఎక్కవమంది ఉండడానికి వీలుగా చేసి కోవెలభాగాన్ని విశాలంగా చేసారు. నంది చాలా పెద్ద నంది. లేపాక్షినంది బొమ్మలో ఉన్నట్టుగా మా నంది కూడా చాలా పెద్దగా కనిపిస్తుంది. కానీ మేము నాలుగు స్తంభాలాట ఆడుకున్న మంటపం-అక్కడే పర్వదినాల్లో హరికథాకాలక్షేపాలు జరుగుతూ ఉండేవి, దాన్ని అక్కడనుంచి తీసి వేరేచోట కట్టారు. ఖాళీ ఆవరణకి ఎదురుగా ఉన్న మంటపాన్నికూల్చేసి మళ్ళీ ఏఉద్దేశంతో ఆ మూల కట్టారో నాకైతే అర్థం కాలేదు.

లోనికి ప్రవేశించగానే పెద్దగంట ఉందో లేదోనని వెతుక్కున్నాను. అది చాలా పెద్దసైజులో ఉండే పెద్ద గంట. అంతే కాక చాలా ఎత్తుకూడా. 6 అడుగులు ఉన్నవాళ్ళే దాన్ని నిలబడి కొట్టగలరు. లేదంటే పాదాలు పైకి లేపి ఎగిరి కొట్టవలసిందే. చిన్నప్పుడు పదేళ్ళొచ్చేదాకా పరిగెత్తివచ్చి పెద్దగంట కొట్టడాన్ని ప్రాక్టీసు చేసేదాన్ని. ఎప్పుడేనా అందక పోదా అని. ఇప్పుడు ఎంత మొహమాటం వదిలి ఎగిరినా అందలేదు. ఎలాగో ఒక్కసారి మాత్రం కొట్టగలిగాను.

కానీ మాశివుడు -మాశివుడు కాదు. మిగిలిన విషయాల్లో పెద్ద మార్పు లేదనుకున్నాను కానీ మా మూల విరాట్రూపం మాత్రం మారిపోయింది. నేలబారుగా ఉండే మా శివుడి పానవట్టం మూడడుగుల ఎత్తు పెంచుకొని, మరో పెద్ద లింగరూపంలో దర్శనం ఇచ్చాడు. ఆ పాత లింగం అరిగిపోతోందని,కాశీనుంచి తెప్పించిన ఇంకోలింగాన్ని కవర్ లాగా పెట్టేమని ఏదో చెప్పారు. మా తరాలు మారినట్టే మా కోవెల అర్చకులలో మూడవతరం వచ్చింది-హరిబాబుగారి మనవడు ఆరోజు మాకు పూజ చేయించారు

చిన్నప్పుడు మా అమ్మ వాళ్లు హైదరాబాద్ లో ఉంటే మేం అమ్మమ్మ దగ్గర ఉండేవాళ్ళం. సగంరోజు స్కూలు,సగంరోజు కోవెల లో స్నేహితులతో గడిపేసే వాతావరణం హైదరాబాదులో ఉండేది కాదు.ముఖ్యంగా ఒడ్డున ఎక్కువ లోతులేకుండా స్నానాలకి వీలుగా ఉండేది. ఎప్పుడంటే అప్పుడు నీళ్ళలో దిగినా ఆప్యాయంగా పిలిచి చల్లగా తడిపే మా నాగావళిని వదలడం ఇష్టంలేక అమ్మమ్మ దగ్గరే ఉండిపోయేవాళ్ళం. కోవెల్లో ఆడుకోవడం ఆకలేస్తే గర్భగుడిలోకి వెళ్లి ఓసారి లెంపలేసుకుని దండం పెట్టి మా హరిబాబుగారి ముందు చెయ్యిచాపితే ఆయన ఒకటో,రెండో అరటిపళ్లు,ఓ కొబ్బరి చిప్ప చేతిలో పెట్టేవారు.కొబ్బరిచిప్ప కొట్టుకుని(భాగం సరిగా ఇవ్వకపోతే కొట్టుకొని)తినేసి మళ్ళీ ఆటలు. మూలగా ,పక్కగా ఉన్న గదిలాంటి చిన్నగుడిలో శివలింగం,నిద్ర గన్నేరు చెట్టు ఉండేవి. ఆ గుళ్ళో మా అభిషేకాలు ఉత్తుత్తిమంత్రాలతో పూజలు అందుకునేవాడు మా శివుడు.

కోవెలలో దర్శనం అవగానే గబగబా బయటకి వెళ్లి మా కూర్మావతారం కోసం వెతుక్కున్నాను.కూర్మావతారం అంటే తాబేలు. మా కోవెల్లో ఏడెనిమిది దాక తాబేళ్ళుండేవి. అందులో చాలా పెద్ద తాబేలు ఉండేది.అది నాకు ఊహ తెలిసిన దగ్గరనుండి 1992 లో నేను వెళ్ళినప్పుడు కూడా ఉంది. అరటిపళ్ళు చిన్న ముక్కలు చేసి వాటికీ వాటా ఇచ్చేవాళ్ళం.చిప్పలోంచి మెల్లగా తల బయటికి పెట్టి పండుని గబుక్కున లాక్కునేవి. ఒక్కోసారి వేళ్ళు కరిచేవి కూడా. ఆమధ్య తాబేళ్లను ఏటొడ్డు పార్కులో ఉంచితే సరిగా చూడక చనిపోయాయని, పెద్ద తాబేలు కూడా అప్పుడే పోయిఉంటుందని చెప్పింది ఓ పదేళ్ళ పిల్ల. మనసంతా ఓదిగులు ఆవరించుకుంది. ఇంకా పదిహేను వరకు తాబేళ్ళను ఇప్పుడు కోవెల ఆవరణలోనే ఉంచి పెంచుతున్నారు. వాటికి అరటిపళ్ళు పెట్టాం.మా చిన్నప్పటిలాగే డిప్ప లోంచి తల బయటికి పెట్టి పండుముక్కని ముందుకి లాక్కున్ని తిన్నాయవి.

కోవెల ఎదురుగా ఉన్న ఇంటి అరుగుమీద అచ్చమ్మ అరటిపళ్ళు కొబ్బరికాయలు,పూజాసామగ్రి, చిరుతిళ్ళు అమ్ముతూ ఉండేది.మా శ్రీకాకుళంజిల్లాకి ప్రత్యేకమైన పక్కకి వేసిన ముడి,పేద్ద ఎర్రటి బొట్టు,జాకెట్టులేని చీరకట్టు లతో అచ్చమ్మ, అచ్చంగా అందాలరాముడులో సూర్యకాంతంలాగా మమ్మల్ని కసురుతూ అరువులు పెట్టేది.ఆకలేస్తే అరటిపళ్లు,బిళ్లలు కొనుక్కునేవాళ్లం తనదగ్గర.ఇప్పుడాఇల్లు ఉంది కానీ గుమ్మం,అరుగు స్థానంలో పెద్ద గోడ ఉంది. గోడనానుకొని చిన్న దుకాణం వెలిసింది. అందులో ఉన్న కుర్రాడు కొబ్బరి కాయలు అమ్ముతున్నాడు. వాడు చిన్నప్పుడు మా ఇంట్లో చాలా కాలంపనిచేసి, మా అందరికి చంటిపిల్లలగా ఉన్నప్పుడు కాపు,నలుగులు పెట్టి నీళ్ళు పోసిన కనకమ్మ మనవడుట.ఇక్కడా మరో రెండు తరాలు మారాయి.

మా ఇంటి గుమ్మం ముందు నిల్చున్నాను. ఇంటికి రిపేర్లు చేస్తున్నారు.తలుపులు తీసి ఉన్నాయి. ఆ పొడుగాటి వరండా ,ఆ చివార్న వంటింటి కిటికీవరకు ఓసారి కళ్ళనిండుగా చూసుకొని,కన్నీటి తెర అడ్డుపడుతూ ఉండగా మసకేసిపోయి అక్కడినుంచి కదిలి వచ్చేసాను. మా పిల్లలిద్దరూ గుమ్మానికి చెరో వేపు కూర్చొని ఓ ఫొటో తీసుకున్నారు.ఆ ఇంటి స్వరూపంలో మార్పు ఇప్పుడు ప్రారంభం కాబోతోంది.

మళ్ళీ రెండు మెట్లు దిగి రావిచెట్టు దగ్గర్నుంచి నది ఒడ్డుకు వచ్చాను. ఎదురుగా ఏనాడో పంతొమ్మిదో శతాబ్దంలో కట్టిన పాత బ్రిడ్జి కనిపిస్తూ ఉంది. బలహీనంగా ఉందని వాహనాల రాకపోకలు నిషేధించారుట. మంచి వరదల్లో ప్రవాహం బాగా ఉన్నప్పుడు కూడా మా ఇద్దరు మామయ్య లు తన స్నేహితులతో కలిసి బ్రిడ్జి మధ్యన నుంచొని నదిలోకి దూకేవాళ్ళు. ఈత కొట్టేవాళ్ళు....అదిగోనే మీ కోటి,బాబ్జీ అమ్మో అని మా ఫ్రెండ్సందరూ గట్టిగా అరిచేవాళ్ళు. మామయ్యలు చేస్తున్న సాహసాలకి నాకు మా చెల్లికి గర్వంగా ఉన్నా, ఇంట్లో చెప్తే చంపుతానన్న వార్నింగ్ వల్ల,ఏమేనా జరిగితే మా అమ్మమ్మ రియాక్షన్ ఎలాఉంటుందో తెలిసిన జ్ఞానంవల్ల ఏమీ చేయలేక బిక్కచచ్చి ఉండిపోయేవాళ్ళం. మామయ్య తిరిగి మా వైపు ఈదుతూ వచ్చేవరకు.

వర్షాకాలంలో ఒక్కోరోజు పొద్దున్నే లేపేవారు, ఏరొచ్చిందర్రా అని.కళ్లు నులుముకుంటూ పరిగెత్తేవాళ్ళం. ఎర్రటి నీళ్లు సుడులు తిరుగుతూ వడివడిగా పోతుండేవి.పెద్ద పెద్ద ముళ్ల చెట్లు, గుడిసె కప్పులు కూడా కొట్టుకుపోతూ ఉండేవి. అందులో మనుషులుండే వారేమో కూడా.ఆ నీళ్ళన్నీ రెండ్రోజులకల్లా ఎక్కడికి పోయేవో అర్థమయ్యేవి కాదు అప్పుడు. వేసవిలో అయితే ఎక్కడో తప్ప పెద్దలోతు లేకుండా సన్న పాయలుగా పారేది.సాధారణంగా బ్రిడ్జి ఉపయోగించకుండా ప్రవాహం ఉన్న చోట బట్టలు కొంచెం పైకెత్తి ఇసుకలో నడిచిపోతూ ఉండేవాళ్ళం ఏటొడ్డున ఉన్న మా చిన్నమ్మమ్మ ఇంటికి.వేసవిలో నీటి ఎద్దడి బాగా ఉండేది. మా పనిమనిషి ఏటినుంచి నీళ్లు మోసేది. మడి నీళ్లు మాత్రం మా అమ్మమ్మ తెచ్చుకోనేది. నేను పుట్టినప్పుడు మా అమ్మమ్మకి ముఫ్పై ఏళ్ళు.మేం నదిమధ్యలో ఇసుకని తవ్వి చెలమలు తీసేవాళ్ళం. ఒక్కోసారి ఉన్నట్టుండి స్వచ్ఛమైన ఆ నీళ్ళలో చిన్న చేపలు లుక లుకమని తిరిగేవి. కెవ్వున కేకలేసి ఇసుకని కప్పేసే వాళ్ళం.మా మామయ్యలు తోటి కుర్రాళ్లు తువ్వాళ్లు, చొక్కాలు వేసి చేపలు పట్టేవాళ్లు.మళ్లీ వదిలేసే వాళ్ళు.

పన్నెండో పదిహేనో మెట్లు ఉంటాయి నదిలోకి దిగడానికి. ఏనాటివో ఆ మెట్లు....అలాగే ఉన్నాయి ఎగుడు దిగుడుగా,అరిగి పోతూ. మధ్యలో ఓ వెడల్పు మెట్టు. దాన్ని పెద్ద మెట్టు అనేవాళ్ళం. నదిలో ప్రవాహం ఎక్కువ ఉంటే ఆ మెట్టు,పైన మరో రెండు మెట్లు మునిగిపోయేవి.

ఇప్పుడు పైమెట్టుమీద నిలబడి చూస్తే అలా నది వంపుతిరిగి వెళ్ళిపోతున్న సుందర దృశ్యం కనిపించలేదు. అడ్డుగా పెద్ద గోడ,లోపలికి చిన్న గది,మరోపక్క కూడా గోడ కట్టేసి మూసేసారు. నదిలో ప్రవాహం అంతంత మాత్రంగా ఉండగా ఒడ్డున పూడిక నిండిపోయి ముక్కుపుటాలు బద్దలయ్యే దుర్గంధం....చిన్ననాటి మమకారం,నదిలోకి దిగమని ముందుకు తోస్తూ ఉంటే,శుచిశుభ్రత నేర్పిన నాగరికత వెనక్కిలాగింది. అంత మురికిగా నల్లగా ఉన్న నీళ్ళలో చేతులు కాదు కదా కాళ్ళు కూడా పెట్టడానికి మనసు తనువు అంగీకరించలేదు. ఈ నీళ్ళలోనేనా అమ్మా... మీరు స్నానం చేసేవారు అని అనుమానంగా పాప అడిగిన ప్రశ్నకి అప్పుడు ఇలా ఉండేది కాదు అని చెప్పినా నమ్మదనిపించి ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వి ఊరుకున్నాను.

నా చిన్ననాటి జీవతపు స్వప్నం చేదు గురుతుగా మారింది.జ్ఞాపకాల బరువుతో భారంగా కదులుతున్న నన్ను చూసి ఉపవాసాలతో చిక్కిపోయి బలహీనంగా కనిపిస్తూఉన్నా మమ్మల్ని చూసినప్పుడల్లా ఆత్మీయంగా తన చేతుల్తో చుట్టేస్తూ ఆనందంగా నవ్వుతూ మా వైపు చూసే మా అమ్మమ్మని తలపిస్తూ మా నాగావళి నవ్వింది.

నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు

2009-01-02T00:16:00.000+05:30

బ్లాగు మిత్రులందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు.
తెలుగుబ్లాగుల ప్రపంచంలోకి ఆర్నెల్లక్రితమే అడుగుపెట్టినా ఎక్కువగా రాయలేకపోయాను. రాసిన నాలుగు టపాలకి మీనుంచి మంచి స్పందననే పొందగలిగేను. తెలుగులో రాద్దామనుకోవాలే కాని బ్లాగును ప్రారంభించడం దగ్గర్నుంచి సాంకేతికపరమైన ఇబ్బందులను అధిగమించి బ్లాగులు రాయడం వరకు అడుగడుగునా సహకారం అందించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న మిత్రులెందరో ఉన్నారు. వారంతా తమ విలువైన కాలాన్ని వెచ్చించి మాలాంటి వారికి ముఖ్యంగా తెలుగు భాషకి ఎంతో దోహదం చేస్తున్నారు. మీ కంప్యూటర్ కి తెలుగు నేర్పండి పుస్తకాన్ని చూసినప్పుడు ఎంతో ఉత్సాహం కలిగింది. కంప్యూటర్ లో తెలుగు సాఫ్ట్ వేర్ తో ఇన్స్కిప్ట్ కీబోర్డు వాడుతూ టైప్ చేయడం అలవాటయి ఉన్నా ఇంటర్నెట్ లో దాన్ని ఉపయోగించుకోలేకపోతున్నానే అని బాధపడ్డాను. మొత్తంమీద యూనికోడ్ ని వాడుకోవడం నేర్చుకోగలిగాను. ఒకరోజు జ్యోతివలబోజు గారి వ్యాసం ఈనాడు ఆదివారంలో చదివాను.ఆవిడ గౌతమ్ గారి రెండురెళ్ళు ఆరు,క్రాంతి అప్పుడేమయిందంటే మొదలయిన బ్లాగుల గురించి వ్రాసినది చదివి నెట్ లో వెతికి చదివాను. హాస్యరచనలంటే ఎంతో ఇష్టపడే నేను మరి ఆగలేక మళ్లీ బ్లాగు ప్రారంభించడానికి సిద్ధపడ్డాను. హాస్యం చదవడానికే గాని రాయడానికి పనికిరానని తెలిసినా.

ప్రమదావనం బ్లాగు ప్రారంభించాను.మనలో మాట నా మనసులోని మాట సుజాతగారి బ్లాగు అప్పటికే ప్రసిద్ధంగా ఉందని తెలియక నేను మనలో మాట అని రాసుకున్నాను. తర్వాత తెలిసింది. ఇంకో పొరపాటు ఏమిటంటే వేరేపేరుతో లాగిన్ అయిఉన్న కంప్యూటర్ లో నేను బ్లాగుని రిజిస్టర్ చేసుకున్నాను. అందువల్ల మూడ్ వచ్చి రాద్దామనుకున్నా లాగిన్ అవడానికి వీల్లేని పరిస్థితుల్లో ఎక్కువ రాయలేకపోయాను.సాంకేతికపరంగా నాకెదురైన ఇబ్బంది ఇది. అప్పటికే నాలుగుటపాలు రాసిఉండడం వల్ల వాటిని వదులుకోలేక,కొత్తవి రాయలేక అలా ఉండిపోయాను.

సరే....నేను రాసిన నాలుగు టపాలకీ వ్యాఖ్యలు రాసి నన్ను ప్రోత్సహించిన మిత్రులందరికీ శుభాకాంక్షలు తెలియజేస్తూ ఈరకంగా అయినా కొత్తసంవత్సరంలో మళ్లీ మిమ్మల్ని పలుకరించినట్టవుతుందనే ఉద్దేశంతో ఈ టపా.
(ఇలా అయితే మళ్ళీ నా బ్లాగుని చూస్తారుకదా అనే నా దురుద్దేశం మీ అందరికీ తెలుసనుకోండి)

కనపడుటలేదు....

2008-08-09T16:07:00.000+05:30

కనపడుట లేదు
పేరు అసలు పేరు సరిగ్గా తెలియదు.
ముద్దు పేరు గిజిగాడు
వయసు సరిగ్గా తెలియదు
రంగు గోధుమరంగు,నలుపు,తెలుపుల కలగలుపు.

మా గిజిగాడు అతని స్నేహితులతో కలిసి ఎప్పుడో పదిహేనేళ్ళ క్రితం
ఎ క్కడికో వెళ్ళిపోయాడు. అతను ఎప్పుడూ, గోధుమరంగు పైన అక్కడక్కడా
చారలుచారలు ఉండే బట్టలు ధరిస్తాడు.

గుర్తింపు చిహ్నం మెడకింద భాగంలో ఉండే పెద్ద మచ్చ.
నగర జీవితంలో ఇమడలేక వెళ్ళి పోయాడు కనుక చిన్న చిన్న
పల్లెటూళ్లలో కనిపించే అవకాశం ఉంది.

చూసిన వాళ్లు దయచేసి ఈ చిరునామాలో సంప్రదించగలరు
ఇట్లు

గిజిగాడి ప్రేమికులు.

ప్రియమైన గిజీ...... నువ్వూ నీ స్నేహితులతో కలిసి కనిపించకుండా పోవడానికి కారణం ఈ మధ్యే
మాకు తెలిసింది.నువ్వు వెళ్ళాక కానీ మా జీవితాలలో నీ వెలితి ఎంత బాధిస్తుందో తెలియలేదు. నీ
జ్ఞాపకాలు మమ్మల్ని వేధిస్తున్నప్పుడు కానీ నీ ఉనికి మాకెంత సంతోషా న్నిచ్చిందో తెలియలేదు.
నీకోసం అమ్మ,నాన్న,అక్క,అన్నయ్య,చెల్లి , తమ్ముడు అందరూ నాతో పాటు ఎదురుచూస్తున్నారు.
నువ్వు మాకు చెప్పకుండా మాయమయిన దగ్గరనుంచి నీకోసం వెతక లేదని నీకు కోపం వచ్చిందా..
తలచుకుంటే నా కు కన్నీళ్ళాగడం లేదు. నువ్వింక కనిపించవేమోనన్న ఆలోచనతో నాకు నిద్రపట్టడంలేదు. ఏదో బెంగ మనసుని తొలిచేస్తోంది.

నీవు తిరిగి మాదగ్గరకు వచ్చేయవూ. మన ఇంట్లో పుట్టిన చిన్న పాపని నువ్వు చూడనే లేదు. దానికి నీ ఫొటో చూపిస్తే దాని జీవితంలో ఎప్పుడూ చూడని కొత్త బంధువుని చూసినట్టు ఎంత సరదా పడింది తెలుసా.ఎలా అయినా నిన్ను తీసుకురమ్మని రోజూ ఏడుస్తుంది.
ఒకప్పుడు నువ్వు మా బాల్య స్నేహితుడవని పొద్దు పొడిచిన దగ్గరనుండి,ఊరు మాటు మణిగే వరకు మాతోనే ఉండేవాడివని తెలిసి అంత ఆత్మ బంధువుని, ఎలా వదిలిపెట్టావని, నిన్ను తీసుకురమ్మని రోజూ పోట్లాడుతోంది. నువ్వు,నీ భార్య, మా ఇంట్లోనే ఉండేవారని ,పిల్లలు మా కళ్ళముందే పెరిగి పెద్దయ్యారని రోజూ గుర్తుచేసుకుంటూనే ఉన్నాం. రెక్కలొచ్చిన నీ పిల్లలు ఎక్కడెక్కడ ఉన్నారో... మరి మా కంట ఎప్పుడూ పడనే లేదు.నువ్వైనా కలుసుకున్నావో లేదో.
ఆధునిక నగర జీవితంలో వచ్చిన మార్పులే మన ఇంట్లోనూ చోటుచేసుకున్నాయి. ఇల్లు మారిపోయింది. స్థలం అదే అయినా.నువ్వూ చూశావుగా. .మన పాత ఇల్లు విశాలంగా ఉండే పెద్ద ఇల్లు, ఎత్తయిన కప్పుతో, ఇంట్లోకి ధారాళంగా గాలి వెలుతురు ప్రసరించేవి.ఇంటిచుట్టూ తాతగారు పెంచిన జామచెట్టు, మామిడి,సపోటా చెట్లు ఉండేవి. శలవ రోజుల్లో వాటికి నేనోపక్క ఉయ్యాల వేసుకొని ఊగుతుంటే మరో పక్క నువ్వు, నన్ను చూస్తే భయపడి పారిపోయే నీ స్నేహితులు కొందరు ఉయ్యాలలూగేవారు. నీకేమో పొద్దున్నేలేవడం అలవాటు. నాకేమో ఒకంతట తెలివివచ్చేది కాదు. నీ కిల కిల నవ్వుల తోనే నాకు పొద్దు పొడిచేది. అమ్మ, బామ్మ అంటే నీకు ఇష్టం. వాళ్ళకు కూడా నువ్వంటే చాలా ఇష్టం. నీకు ఏవి తినడానికి ఇష్టమో నాకు చెప్పింది వాళ్ళేగా. అవును గానీ నీకు పచ్చిబియ్యం, పప్పులు తినడం ఇష్టమేమిటి చెప్పు, నీ తిండి నా తిండి అలవాట్లు ఎప్పుడూ కలవవు. నీది ఒట్టి పిట్టతిండి.
నువ్వు ఓ ఇంటివాడివవడం కోసం కావలసిన ఏర్పాట్లు చెయ్యడం ఇంట్లో వాళ్ళందరికీ ఎంత సరదా.. తాతగారు ఇంటి కప్పు తిరగవేయించినప్పుడల్లా మీ ఇంటికి ఇబ్బంది రాకుండా చూసుకోవాలని చెప్పడం నాకెంతో గుర్తు.నువ్వు మీ ఆవిడని తీసుకురావడం, మీకు ఒకేసారి ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టడం ఆ ముచ్చట్లన్నీ అందరం తలచుకుంటూ ఉంటాం.
ముఖ్యంగా ఓ రోజున ఇల్లుదాటి కదలొద్దని, జాగ్రత్తగా ఉండమని నువ్వు, మీ ఆవిడ పిల్లలని హెచ్చరించి బయటకు వెళ్ళారు. ఆరోజు పాపం పిల్లలు స్వేచ్ఛ దొరికింది కదా అని బయటకు వచ్చినట్టున్నారు. వెంటనే కింద పడ్డారు. అదృష్ట వశాత్తూ పెద్దగా దెబ్బలు తగలలేదనుకో. కానీ వాళ్ళని మేము చేరదీసినందుకు మీకెంత కోపం వచ్చింది. రెండు రోజులు వాళ్ళని ఇంట్లోకే రానీయలేదు. ఎలాగో నీ కోపం చల్లారి మళ్లీ రానిచ్చావు కానీ.
మరొక రోజు..... నువ్వు ఎప్పటిలాగే అటు ఇటు తిరుగుతూ హషారుగా ఉన్నావు. ఉక్కగా ఉందని ఫాన్ స్విచ్ వేసాను.నువ్వేమో ట్యూబ్లైట్ దగ్గర ఉండి ఏదో చేస్తున్నావు.
నువ్వు ఫాన్ దగ్గరకొచ్చావు .వెంటనే నేను స్విచ్ ఆపాను కానీ ఫాన్ నీకు తగలనే తగిలింది. నీ చెయ్య విరిగిపోయిందనే అనుకున్నాం ఆరోజు. అందరూ నన్ను హంతకురాలిలా చూడడం, నేను సిగ్గుతో తలవాల్చుకోవడం నాకు బాగా గుర్తుంది.
రోజు రాత్రి చదువుకుంటున్నప్పడు నీకు లైట్ ఉంటే చికాకని తెలిసినా నేను ట్యూబ్లైట్ వేసుకొని చదివేదాన్ని. పాపం నువ్వెప్పుడూ వద్దనలేదు. పైగా నిద్రపట్టేయకుండా ఉండడానికి నన్ను పలకరిస్తూనే ఉండేవాళ్ళు, నువ్వు, మీ ఆవిడ. మీ ఇద్దరు మేల్కొని ఉంటే పిల్లలెక్కడ పడుకుంటారు. వాళ్ళకి ఏదో ఒకటి పెడుతూ ఉండడం తోనే సరిపోయింది మీ ఇద్దరికీ.
పిల్లలు వాళ్ళంతట వాళ్ళు పైకి రావడానికి,స్వతంత్రంగా జీవించడానికి నువ్వు మీ ఆవిడ ఎంత కష్టపడ్డారో మేము చూసేంగా.సరే .... ఆ తర్వాత నువ్వు ఆవిడ దూరంగా ఉన్నారని, మళ్లీ కలుసుకోనే లేదని అనుకుంటున్నాం.
నాకుద్యోగం వచ్చి దూరంగా వెళ్ళిపోవడం, బతుకుపోరాటంలో దూరభారాలకు ప్రయాణాలు, అనారోగ్యాలు ఇలా ఎన్నో కారణాలతో నా చిన్ననాటి స్నేహితుడిని మర్చిపోయాను సుమా. ఒకనాడు ఇంటికి ఫోన్ చేసి అడిగాను,నువ్వింకా మా ఇంట్లోనే ఉన్నావనుకొ ని. కానీ వాళ్ళెవరూ చాలా కాలంగా నిన్ను చూడనేలేదన్నారు. నీ స్నేహితులుకూడా చాలా అరుదుగా కనిపిస్తున్నారని చెప్పారు. ఆఖరుసారిగా నిన్ను ఎప్పడు చూశానో నాతో పాటు ఎవరికీ గుర్తులేదుట.
ఇక నిన్ను వెదికే ప్రయత్నాలు ప్రారంభించాను...
నువ్వు కనిపించకపోవడానికి కారణాలు ఏమయి ఉంటాయని ఆరా లు తియ్యడం ప్రారంభించాను. కొందరి సలహా మేరకు ఇంటర్నెట్ లో వెతికాను. నీగురించి నేను వెతికినట్టే , నీ స్నేహితులు చాలా మంది కూడా వెతుకుతున్నారు. వాళ్ళు నీగురించి నాకన్నా ఎక్కువే వెతికి, చాలా చాలా విషయాలు చెప్పారు. ఆ విషయాలు తెలుసుకుని మేము పొందిన ఆశ్చర్యానికి అంతులేదు.
ఆధునిక శాస్త్ర విజ్ఞానానికి ఫలంగా మాకు దొరికింది సెల్ ఫోన్. మేము ఒక్కక్షణం కూడా విడిచి ఉండలేని బంధంగా తయారై మాజీవితాలతో పెనవేసుకున్న మా సెల్ ఫోన్.... మేము దాన్ని వాడడం నీకు ప్రాణాంతకంగా ఉందిట. ఆ శబ్దాల బాధని భరించలేక దూరంగా వెళ్ళిపోయావుట.
అమ్మ,బామ్మ పచారీ సామాన్ల వాడుక మానేసి కొ త్త కొత్త సూపర్ బజార్లలో అమ్ముతున్న శ్రేష్టమైన సరుకులు కొని పప్పు బియ్యం బాగుచేసుకొనడం మానేయడం మరోకటి ట.
ముఖ్యంగా మా పాత ఇల్లు మార్చేసి పదిమంది కలిసి ఉండేలా అపార్టు మెంట్లు కట్టుకోవడం వల్ల నీకు నిలువనీడ లేకుండా పోయిందిట. మా ఇంటికీ నీ ఇంటికీ సంబంధం ఏమిటీ అంటే చాలా ఆసక్తికరమయిన విషయాలే చెప్పారు వాళ్ళు. మన పెరట్లో పూర్వం గడ్డీ,గాదం, చెట్టూ,చేమ అన్నీ ఉండేవి కదా. అపార్టుమెంటు కట్టాక చుట్టూ బండలు పరిపించి శుభ్రంగా చేయించుకున్నాం , మట్టి,మశానం అన్నీ అంటకుండా. అదీ నీకు నచ్చలేదుట.
మరీ అన్యాయంగా అనిపించిన మరో విషయం ఏమిటి తెలుసా.... మేము కుండీల్లో మొక్కలు పెంచుకుంటూ, వాటికోసం మంచి మంచి ఎరువులువేసి గుత్తులుగా పూలు పూయించుకోవడం కూడా నీకు ఇష్టంలేదుట. మేము ఉపయోగిస్తున్న పద్ధతుల వల్ల మా చెట్లన్నీ పచ్చగా ఉన్నాయనుకుంటున్నాం గానీ,నీ నోట్లో మన్ను కొట్టామట. నీవన్నీ సాంప్రదాయిక మైన పద్ధతులు కాబోలు. మాకేం తెలుసు చెప్పు.....
కర్ణుడి చావుకు పదివేల కారణాలన్నట్టు నువ్వు కనిపించక పోవడానికి కారణం ఏమిటా అని వెతికితే వెలుగు చూసిన కారణాలు ఇవి.
ఏది ఏమయినా కాని, నువ్వు మమ్మల్ని వదిలిపోతావనుకుంటే మేము జాగ్రత్త పడేవాళ్ళమేమో...మాకేం తెలుసు నీకు మా పనులు అంత కష్టంగా తోస్తాయని..
నాకు గానీ,ఇంట్లో ఎవరికీ గాని తీరిక లేని పనులతో సతమతమయ్యి వెతకలేదు కానీ నాకో అనుమానం ఉంది....కొండ కోనల మధ్య ప్రశాంతంగా ఉండే మన పల్లెటూరు లోనే నువ్వు ఉండి ఉంటావని...అక్కడైతే ఉండడానికి గూడు,తినడానికి తిండి,తాగడానికి శుభ్రంగా ఉండే నీళ్లు అన్నీ నీకు హాయిగా దొరుకుతాయి. ముఖ్యంగా కాలుష్య రాక్షసి నీ ఆరోగ్యాన్ని కొరుక్కు తినదు.... అవును... నువ్వు ఆరోగ్యంగా ఉండాలంటే ఆ పల్లెలే సరిఅయిన ప్రదేశాలు. అక్కడే ఉండి ఉంటావు.....
నువ్వు ఉన్నచోటే నా కాపురం పెడతాను. ఈ శబ్ద కాలుష్యం నన్ను కాటువేయకముందే నేను నిన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తాను..... నా చిన్నారి నేస్తం.... నాకోసం అక్కడే ఉంటావు కదూ......

పెళ్ళంటే...

2008-08-02T23:51:00.000+05:30

పెళ్ళంటే.....

అడిగాను అమ్మని ఊహ తెలిసీ తెలియని వయసులో.అలవాటుగా ఓ చిరునవ్వు విసిరి బుగ్గలు పుణికి ముద్దు పెట్టి వెళ్ళిపోయింది.

పాపాయీ.. బొమ్మలపెళ్ళి చేద్దాం వస్తావా అంది పక్కింటి మీనా.మళ్ళీ అడిగాను -

పెళ్ళంటే......అడిగాను దాన్ని.

ఏమోనే.అమ్మ లమ్మంతుంది.అన్నాలు,పప్పులు అన్నీ లెడీగా పెట్టేను.తొందలగా లా... అని పారిపోయింది రా పలకని మీనాక్షి.

ఏమే..పెళ్ళికి వెళ్ళాలి కదా... పట్టు పరికిణీ వేసుకోవూ అడిగింది పిన్ని.

పెళ్ళంటే ......... అడిగాను పిన్నిని.

పిల్లా... నన్ను పెళ్ళాడతావే... నా ఆస్తంతా రాసిస్తాగాని...అన్నాడు అమ్మకి పెదమామయ్య నాకు వరసకి తాతయ్య.

చాల్లే మావఁయ్యా.చిన్న పిల్లతో ఏవిఁటా ముదురు సరసాలూ... కోప్పడింది పిన్ని చనువుగా.

పదో క్లాసులోనే బావతో పెళ్ళికుదిరి శుభలేఖ ఇవ్వడానికొచ్చిన పద్మని అడిగా -

పెళ్ళంటే....
పెళ్ళంటే పందిళ్ళు
సందళ్ళు తప్పెట్లు
తాళాలు తలంబ్రాలు
మూడే ముళ్ళు ఏడే అడుగులు

మొత్తం కలిసి నూరేళ్లు....హా...
అని(త్రిశూలం) సినిమా పాట పాడేసి వెళ్ళిపోయింది.

ఆ తర్వాత పెళ్ళంటే అన్న సందేహం మళ్లీ ఎప్పుడూ రాలేదు.

అసలా ప్రశ్నే మరిచిపోయానేమో...

కానీ మర్చిపోలేదేమో...

అరవయ్యేళ్ళ పుట్టినరోజు,పెళ్ళి చేసుకుంటున్న వేడుకలో అత్తయ్య పక్కన చేరి అడిగా...

పెళ్ళంటే......

పెళ్ళంటే ముంగిళ్ళు
లోగిళ్లు ముగ్గులు
ముత్తయిదు భాగ్యాలూ
ముద్దు ముచ్చట్లు మురిసే లోగిళ్లు
చెలిమికి సంకెళ్ళు వెయ్యేళ్ళు...
పమిట చాటునున్న దాచుకున్న కొత్తగా మళ్లీ కట్టించుకున్న మంగళసూత్రం

బయటకు తీసి కళ్ళకద్దుకుంది అత్తయ్య....
ఓహో.... అనుకున్నా...

చెప్పొద్దూ..... ఓ మంచి ముహూర్తాన పెద్దలందరూ పచ్చని పందిట్లో ఫెళ్లుమని నా క్కూడా పెళ్ళి చేసారు.

మీనాక్షి,పద్మ,పిన్ని, అత్తయ్య అందరూ వచ్చారు....
పెళ్ళంటే .....అని ప్రాణాలు తీసేదానివి కదే చిన్నప్పుడు... తెలిసిందిగా... అన్నారు.
సిగ్గుల మొగ్గనయ్యాను.

మూడు నిద్దర్లయ్యాక అత్తారింటికి ప్రయాణం కట్టాను. కొత్తపెళ్ళికూతురు భోగం మరో మూడూ రోజులు....

ఓరోజు అందరికీ ఎలా తెల్లారిందో గానీ.... నా కు మాత్రం భళ్ళున తెల్లారింది.

అబ్బాయి ఆఫీసుకెళ్ళాలమ్మాయ్.... సెలవయిపోయిందిగా.. లే అమ్మా.... అని కుక్కరుగిన్ని, బియ్యం మూట నాకప్పచెప్పేరు మా అత్తగారు.

ఆతర్వాత నాకే బాగా తెలిసింది... పెళ్ళంటే......

పెళ్ళంటే......

నూరేళ్ళ వంట....

అది వండాలీ.... కోరు(చేసు)కున్న వాడి ఇంట వండాలి.

కూరలే కోసుకొని, పోపులే వేసుకొని

వంట నువ్వు చెయ్యాలమ్మా...

వంట ఇంటి కుందేలమ్మా.....

(మీనా సినిమాలో పాటవరసలో పాడుకోవలెను...)

పెళ్ళంటే........ అదన్నమాట....

పిపీలికం కథలో చీమకి తానెవరు అని సందేహం కలిగి బ్రహ్మ జ్ఞానం సంపాదించినా ఆ సందేహం తీరలేదుట.

వేదాంతులు దాచిన జీవన సత్యాన్ని తమ శత్రువైన పాము ద్వారా తెలుసుకుందిట.మా వారు పాడిన పాట ద్వారా నేనెవరో తెలుసుకొని బ్రహ్మ జ్ఞానాన్ని పొందేను మరి...

కానీ కథలో చీమలాగా పాముమీద తిరగబడ్డానా... లేదా... హారిబుల్ సస్పెన్స్ కదూ..... నాక్కూడా......

చిన్నారికి ప్రేమలేఖ

2008-07-12T00:32:00.000+05:30

చిన్నారీ తుషారా
చాలా కాలమయిపోయింది కదూ నిన్నిలా పిలిచి. అలా పిలవాల్సిన అవసరం, అవకాశం ఈ మధ్య మనమధ్య రానిదే.
ఎలా వున్నావు తల్లీ... మొన్న నువ్వు పాపాయితో తీయించుకొని పంపించిన ఫొటోలు చూశాను.
పాపాయి తప్పటడుగులు వేస్తోంది కదూ. మీరిద్దరూ చెరో చెయ్యి పట్టుకొని దాన్ని నడిపిస్తున్న ఫొటో ఎంత అందంగా ఉందో. దాన్ని ప్రింటుతీసి పెద్దగా బ్లో అప్ చేసి పెట్టాడు తమ్ముడు. హాలులో ఆ ఫొటో ఎంత నిండుగా ఉందో తెల్సా.
ఈమధ్య నీకు పని ఎక్కువగా ఉండి తీరిక తగ్గిపోయినట్టుంది కదూ. ఈమెయిల్స్ రాయడం లేదు, ఫోన్లు తగ్గిపోయాయి.
ఫోన్ చేస్తావు కానీ ఆ కాస్సేపూ ఎవరో వెంటపడి తరుముతున్నట్టు గబగబ మాట్లాడేస్తావు. ఎప్పుడూ ఉండే ప్రశ్నలూ జవాబులూ ఆ కాసేపు సమయాన్నీ తినేస్తాయి. అమ్మా బావున్నావా, నాన్న బావున్నారా, తమ్ముడు బాగున్నాడా...మేము బాగున్నాం, పాప బాగుంది.. కబుర్లు చెప్తోంది. అంటావు. ఎవరో వస్తున్న అలికిడి అయినట్టుగా ఆ ...వస్తున్నా.. అంటావు. అమ్మా మళ్ళీ చేస్తానమ్మా అనిఫోన్ పెట్టేస్తావు. నీనుంచి ఫోన్ వచ్చిందన్న ఆనందం గుప్పుమని ఆరిపోడానికి అరనిమిషం పట్టదు.
పోనీ వెబ్ కెమేరాలో మిమ్మల్ని చూద్దామన్నా అది పాడయిందనో, ఇప్పుడు కుదరదనో, ఎవరో ఉన్నారు ...మరోసారి అనో దాటేస్తున్నావు. కారణం నువ్వు చెప్తే తప్ప కనుక్కోలేనంత పిచ్చిదాన్ని కాదే.
మీఅంత చదువులు కాలేజీలో చదువుకోకపోయినా జీవితంలో నీకన్నా ముందు కొన్ని ఘట్టాలు దాటి వచ్చిన అనుభవం నాకు లేదూ.. అది చాలు- నీ జీవితంలో జరుగుతున్న విషయాలను ఊహించడానికి.
చిన్నా... మీ అత్తగారు,మామగారు ఎలాఉన్నారు. ఇంకా ఎన్నాళ్ళుంటారు. ఇది మామూలుగా వేస్తున్న ప్రశ్న కాదు.
వాళ్ళు వెళ్ళాక అయినా నువ్వుతేరుకొని మామూలు మనిషివవడానికి ఎన్ని రోజులు పడుతుందో తెలుసుకోవడానికి ఇలా అడుగుతున్నాను.
ఇలా అడుగుతున్నందుకు నాకు చాలా బాధగానే ఉంది. తల్లిదండ్రులుగా వారి కొడుకు దగ్గర కావలసినన్నాళ్ళు ఉండే స్వేచ్ఛ, హక్కువారికి సహజంగా ఉన్నవే. కానీ వారి ఉనికి మీ కాపురానికి, మీ వైవాహిక జీవితానికి ప్రశ్నార్థకంగా నిలిచినప్పుడు ఇలా అడగడంలో తప్పులేదని కూడా సమర్థించుకోవాలనిపిస్తుంది.
పెళ్ళినాడే ఆ మనుషుల తత్త్వాలు, వారి బంధువులను సమర్థించి మన తప్పులను ఎత్తిచూపడంలో అర్థం అయినా, ఇంత త్వరలో నువ్వు వాళ్ల పాలబడతావనుకోలేదు. అమెరికా వాళ్ళు వాళ్ల సంస్కారం ఎంతో ఉన్నతంగా ఉంటుందనుకున్నాం.తీర్థానికి తీర్థం, ప్రసాదానికి ప్రసాదం అన్నట్టు చదువులు, నాగరికతలు వేరు, సంస్కారాలు వేరు అన్న తీరుగా ఉన్నారు... మీ అత్తమామలు, అల్లుడితో సహా. ఇలా అంటున్నానని మనసు కష్ట పెట్టుకోకు. ఒక నిజాన్ని దాచడం కన్నా ఒప్పుకోవడంలోనే సుఖం ఉంది. ఇన్నాళ్లూ ఇలాటి నిజాలు ఒప్పుకోవడానికి ధైర్యం చాలక మనలో మనం కూడా మనసులు విప్పి చెప్పుకోలేకపోయాం.
కానీ చిన్నా... అంతంత ఖర్చు పెట్టి ఆడపిల్లలను ఊరుకాని ఊర్లు పంపించి హాస్టల్లో ఉంచి చదివించే దెందుకో తెలుసునా.. మా కాలం కన్నా మీ కాలంలో మీ వ్యక్తిత్వాన్ని ఉన్నంతంగా దిద్దుకొని, ఆడదంటే అబల, చేతకానిది లాటి నిర్వచనాలని తప్పని నిరూపిస్తారన్న ఆశతో.చదువు మీకు జీవితాన్ని ఎదుర్కొనే ధైర్యాన్నిస్తుందని, మీ స్వంత కాళ్లమీద నిలబడి మీ జీవితాన్ని మీరే శాసించగలిగే అవకాశం వస్తుందని. డబ్బుఇబ్బందులెన్ని ఉన్నా నగలు,భూములు ఏముంటే అవి అమ్ముకొనో, తాకట్టు పెట్టుకొనో, ఎక్కడ సీటు వస్తే అక్కడ చదివించేది అందుకే.ఎంత చదివించినా ఆ వయసు వచ్చేసరికి ఓ అయ్యచేతిలో పెట్టడం తప్పదు. దానికి పెళ్ళి అన్న లక్షలు ఖర్చయ్యే తంతూ తప్పదు. వచ్చే తరానికయినా వారంతట వారుగా ఇష్టమయిన వారిని వాళ్ళే చేసుకోగలిగితే ఈ కట్నం బాధలుండవు కదూ.
కానీ నాకర్థం కానిదొకటుంది. మా తరంలో పుస్తకాలు,నవలలు,నాటకాలు అన్ని ప్రక్రియలలోను వరకట్నం ఇవ్వడం దురాచారం అనీ దాన్ని ఖండించాలని, కట్నం తీసుకోనివాడినే చేసుకోవాలని ప్రతిజ్ఞలుచేసుకోవడంఉండేది.
చాలా మంది దాన్ని ఆదర్శంగా స్వీకరించి పాటించారు కూడా. నేను , మీ నాన్న పెద్దలు కుదిర్చిన పెళ్ళే అయినా పెళ్ళికి ముందు వరకట్నంవిషయంలో కాని, పెళ్ళికి వృధాగా ఖర్చుపెట్టడం విషయంలో కాని ఆదర్శ వివాహం ఎలా ఉండాలో అలాగే చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకొని పెద్దవాళ్ళకి చెప్పాం. మానిర్ణయాన్ని వాళ్ళు హర్షించారు కూడా.
కానీ ఇప్పటి పిల్లలలో ఇలా వరకట్నం దురాచారమన్న స్పృహకనిపించదేం. అమెరికాలు, యూరోపులు తిరిగి ఎంతో ప్రపంచాన్ని, మానవజీవితాన్ని, దేశదేశాల ప్రజల ఆచార వ్యవహారాలను గమనించి వచ్చి కూడా అమ్మ చాటు పిల్లవాడిలా నాన్నమాటే వేదవాక్కులా పెళ్ళి విషయంలో ఏమాత్రం చొరవ చూపించరేం. అవన్నీ తమకి సంబంధించనట్టు పెళ్ళికి వేసుకోవలసిన బట్టల మీద, హనిమూన్ కి ఎక్కడెక్కడికి వెళ్ళడం మీద మాత్రమే దృష్టి పెడుతున్నారేం. ఆడపిల్లలూ అంతే. రిసెప్షన్ కి ఏంచీర,ఏం నగలు, ఆ దేశం వెళ్తే ఏం బట్టలు ఇలా మాత్రమే ఆలోచిస్తున్నారు. తమ రెండుజీవితాలు ఆనందంగా ముడిపడడానికి ఎంత ఖర్చు వృధా అవుతోంది. దాన్ని మరోక రకంగా సద్వినియోగం చేసుకోవచ్చునన్న ఆలోచన ఎంతమందికి ఉంది.
సరే...ఇవన్నీ ఇప్పుడెందుకు అంటున్నానంటావా... నీ పెళ్ళి విషయం కూడా నాలో అంత అసంతృప్తినే మిగిల్చింది కనుక.
ఇంత చదువుకొని హాయిగా ఉద్యోగం చేసుకొని స్వతంత్రంగా బ్రతుకుతావని ఆశపడ్డాను. అమ్మాయి ఉద్యోగం చేయడానికి వీల్లేదని ఆంక్ష పెట్టారని తెలిసీ, అమెరికా సంబంధం మీద మోజు పడి పెళ్ళి కి సై అన్నావు. అమెరికా సంబంధం అని అందరూ ఆకాశానికెత్తేసినా నా భయాలు నన్నెప్పుడూ వదలలేదు.
నువ్వు ఉద్యోగంలో చేరానంటూ రాసిన మెయిల్, నన్ను సంతోషంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసింది. కానీ ఇంటిపనులు ఒక్కదానివీ చేసుకోలేకపోతున్నానని, అందరికీ అమర్చి బయటికి వెళ్ళడం, మళ్ళీ ఇంటికివచ్చి చేసుకోవడం ఎవరి సహాయంలేకపోగా లోపాలు ఎంచుతారని నీకు మనసు కష్టంగా ఉందని అర్థం అయాక ఎంత నలిగిపోయానో. పాపాయిని కడుపుతో ఉన్నావని తెలిసాక నిన్ను చూడకుండా ఉండడం ఎంత కష్టమయిందో. నీదగ్గరకి వచ్చి పురుడు పొయ్యాలని ఎంత ఆశపడ్డాను. అన్నిటికీ మీ అత్తగారున్నారు అవసరం లేదన్నావు. అవసరం కాదక్కడి ప్రశ్న.నిన్ను చూడగలిగే అవకాశం.మనవరాలిని పొత్తిళ్ళలో చూసుకొని ఆనందించే అవకాశం రానేలేదు.అప్పుడప్పుడూ నువ్వు పంపే ఫొటోల్లోనే దానిని చూసుకుంటూ తృప్తిపడవలసివస్తోంది.
మొన్నటి ఫోటోలలో నిన్ను చూస్తే ఇటీవల నీలో ఎంత మార్పు వచ్చిందో తెలుస్తోంది.ఎంతగా చిక్కిపోయావో.
ఎప్పుడు లావుగా ఉన్నావుకనుక...లేతతమలపాకు తీగలా ఉంటావు అనేది కదూ అమ్మమ్మ. పాపాయిని బొజ్జలో మోస్తున్నప్పుడు కొద్దిగా మార్పు కనిపించింది. బొద్దుగా ముద్దుగా తయారయేవనుకున్నాను. మళ్లీ చిక్కిపోయావన్నమాట.కానీ ఈ చిక్కడంలో నా కళ్ళకేదో తేడా తెలుస్తోంది. అమ్మ నన్నెప్పుడూ అలాగే అంటుంది అనుకొని కొట్టిపారేయకు. కళ్ళకిందనల్లటివలయాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. చేతులు ఇదివరకటి కంటే పుల్లల్లా తయారయ్యాయి.పాపాయి పనులు చూసుకుంటూ నిన్ను నువ్వు పట్టించుకోవడంలేదు.
కానీ ఈ మార్పు కేవలం శరీరానికి సంబంధించనదైతే కొంతఫర్వాలేదు. కానీ అది మనసుకి సంబంధించినదని నాకు బాగా తెలుస్తోంది. నీ మాటతీరులో ఇదివరకటి ఉత్సాహం లేదు. ఏం జరుగుతోంది అక్కడం. నాకు పగలూ, రాత్రి ఇదే ఆలోచన. నేను ఇంత దూరంగా ఉండిపోయాను. కావలసినప్పుడు నిన్ను చూడలేను. పోనీ ఫోన్లో పలకరిద్దామంటే ఫోన్ కట్ చేసేస్తున్నట్టు ఆఫ్ అయిపోతోంది. సెల్ నీదగ్గర లేదన్నావు కదా.. మీ అత్తగారు కట్ చేసేస్తున్నట్టున్నారు.
నువ్వు నీ అంత నువ్వు చేస్తే గానీ మేము మాట్లాడలేము. నాకు నరకంగా ఉంది ఈ పరిస్థితి తలుచుకుంటే. ఎటూ పాలుపోవడం లేదు.
నేనేం చెయ్యను... ఏం చెయ్యగలను. కానీ... చిన్నారీ... పరిస్థితులు చక్కదిద్దుకోవడం నీకనుకూలంగా మార్చుకోవడం నీ చేతుల్లో లేదంటావా... మనిషికి అన్నింటికన్నా ముఖ్యమైనది స్వాతంత్ర్యం. అది లేని బ్రతుకు జీవచ్ఛవం కాదూ..నాకు స్వతంత్రం లేదు అని నువ్వు పదే పదే అనే మాట. స్వతంత్రం ఎవరూ మనకు ఇవ్వరు. అది మన హక్కు. పోరాడైనా సాధించుకోవలసిన హక్కు. పోరాడితే పోయేది ఏమీలేదు, బంధాలు తప్ప. నీకు స్వతంత్రం కావాలా ఇంద అని ఏ కుటుంబలోను ఆడదానికి ఇవ్వరు. తన జీవితం ఎలా ఉండాలి, తనకి కావలసినట్టు జీవించగలగాలంటే ఏంచెయ్యాలి అని ఆడపిల్లలు తెలుసుకోగలగాలి. అత్తమామల ఇంట్లో ఒద్దికగా ఉండాలి, వాళ్ళని బాగా చూసుకోవాలి, భర్తతో గొడవ పడకూడదు అని అందరు ఆడపిల్లలకి తల్లిదండ్రులు చెప్పేమాట. తప్పులేదు. అలా అనుకొనే నేనూ చెప్పాను. కానీ వాళ్లు నీతో సేవలందుకోవడమే కాని, మనిషిగా గుర్తించకుండా ఉన్నప్పుడు, నీ ఆత్మాభిమానం దెబ్బతినేలా మాటలతూటాలు విసురుతున్నప్పుడు నోరెత్తకుండా పడి ఉండాలని అనుకోవడంలో ఏ మాత్రం అర్థముంది.
పాపాయి కోసం ఇవన్నీ భరిస్తున్నావా.... కానీ రేపు ఆ పాపాయికి కూడా నీ మీద గౌరవం లేక పోయినా ఆశ్చర్యం లేదు తెలుసా.వ్యక్తిత్వం లేని మనిషిగా నీ మీద దానికి అభిప్రాయం ఏర్పడిన నాడు అది కూడా నిన్ను లెక్కచెయ్యదు. తల్లి తండ్రులమధ్య పటిష్టమైన మానసికమైన సంబంధం లేదని గ్రహించిందా, మీ ఇద్దరిమీదా గౌరవం ఉండదు.

అందుకే చెప్తున్నా.... భరించకు. ఓర్పుకు హద్దుంటుంది. అది నీ సంసారం. నువ్వే చక్కదిద్దుకోవాలి. మూడో వ్యక్తి ప్రమేయాన్ని భరించవలసిన అవసరం లేదు. అది నేనైనా, నాన్నైనా, మీ అత్తగారైనా, మామగారైనా.కుటుంబ గౌరవం పేరుతో నీ ఆత్మగౌరవానికి భంగం కలిగించుకోకు. ముందు నీకేం కావాలో నువ్వు స్పష్టంగా నిర్ణయించుకో. దానిని సాధించడానికి ప్రయత్నించు. కన్నీళ్ళు పెట్టుకోకు. ముఖ్యంగా మగవాళ్లు కన్నీటికి ఆమడదూరాన ఉంటారు. అది మన కంట్లో వాళ్లు చూడలేరు. సానుభూతి వలన కాదు - ఆ కన్నీళ్లకి వాళ్లు కారణం అని అనుకోవడం కూడా వాళ్ళకి ఇష్టం ఉండదు కనుక. మనం ఆ మాట అనేస్తామేమోనన్న భయం. అందుకని కళ్ళలో నీళ్ళు తుడిచేయ్. చెప్పదలచుకున్నది ఏడుపుగొంతుతో కాక స్పష్టంగా గట్టిగా చెప్పు. ఆఫీసునుంచి రాగానే కంప్లైంట్స్ చెయ్యకు. నీ కష్టాన్ని ఇంకెవరితో పంచుకోవాలి అని అడుగుతావు. నిజమే. కానీ నువ్వు నేరారోపణ చేస్తున్న వ్యక్తి అతని తల్లి, లేదా తండ్రి. వారి విషయంలో ఏది చెప్పినా అతను నీకనుకూలంగా రియాక్టు అవడు, అవలేడు. అందుకే సమయం చూసి ఓపిగ్గా ఉన్నప్పుడే చెప్పు. ముఖ్యంగా కడుపు నిండాక గానీ ఇలాంటి వ్యవహారాలు తర్కించకు.ఖాళీ కడుపుతో ఉన్నప్పుడు మనిషి విచక్షణ సరిగా పనిచేయదు. అవతలి వారి వివరణ విన్నాక మళ్ళీ ప్రశ్నలు వెయ్యి కానీ గబగబా మాటలు అనేయకు. ఇవన్నీ నీకు తెలిసిన విషయాలే కావచ్చుకానీ తొందరపడి ఆవేశంలో మాటలనుకొని తెగేవరకు లాగకుండా పండంటి కాపురాన్ని నిలుపుకోవాలని ఇవన్నీ చెప్తున్నాను. కానీ అందుకోసం నీ ఆత్మాభిమానం పణంగా పెట్టి నీ కిష్టంలేని జీవితాన్ని భరించకు. నువ్వు వంటరిగా ఉన్నావని ఎప్పుడూ అనుకోకు. అనుక్షణం నీ గురించే ఆలోచించే మేమంతా ఉన్నాం. నిన్ను నా గుండెలలో పెట్టుకుంటాను. నువ్వెప్పటికీ నా చిన్నారివే.
జీవితం అపురూపమైన వరం. దాన్ని ఆనందోత్సాహాలతో నింపుకొని సరదాగా గడుపుకోవాలి. జీవితమనే పెద్ద గీత ముందు ఈ చికాకులన్నీ చిన్న గీతలే. అన్నీ తేలిపోతాయి. నువ్వు సంతోషంగా నవ్వుతూ ఫోన్లో చెప్పే కబుర్ల కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటాను. నీ నవ్వులు పాపాయి బోసినవ్వుల్లో కనిపిస్తాయిలే. నిన్ను చూడాలని , పాపాయి అమ్మమ్మా అని పిలిచే పిలుపు వినాలని ఎదురుచూస్తున్నాను. ఎప్పుడు చూస్తానో మరి.
ఉంటాను.
అమ్మ

మనలో మాట

2008-07-03T23:44:00.000+05:30

ఈ మధ్య బ్లాగుల్లో మన ఆడవాళ్ళు రాస్తున్న కష్టాలన్నీ చదివి బండెడు కన్నీళ్లు( ఓ చిరునవ్వుతో పాటు) ఒలికిస్తూ బోల్డు బాధ పడిపోయాను. ఎంతసేపూ ఆడవాళ్ళంటే వంటలు,పిల్లలపెంపకం వీటితోనే గడిపేస్తారని,గడిపేయాలని మగపుంగవుల కోరిక. మానూ మాకునుగాను,రాయీ రప్పను కానేకాను మామూలు మడిసిని నేను..అని చెప్పినా అర్ధం చేసుకోరు.
కేవలం ఆంటీ అన్న పిలుపు మనసుని ఎంత రంపపు కోత కోస్తుందో సుజాత (ఆంటీ)గారెంత హృదయవిదారకంగా చెప్పారో. మన క్రాంతి పెళ్ళితో పాటు ఆంటీ అనే పిలుపు అప్పనంగా వచ్చి ఎలా అంటుకుందోనవ్వుతాలుకి చెప్పి నట్టు చెప్పినా అందులో ఉన్న ఆడమనసు పడే బాధని ఎవరు అర్థం చేసుకుంటారు కనుక....
సుజాత గారివయసెంతో నాకు తెలీదు. నాకు మాత్రం నాలుగు పదులకి పైన ఒకటో రెండో...నేను ఎప్పుడు ఆంటీనయ్యానో తెలుసా... చెప్పనా...
నాకు పదహారు నిండి పదిహేడులోకి అడుగుపెట్టిన కొత్త. ఆబిడ్స్ లో మహబూబియా జూనియర్ కాలేజీలో ఇంటర్ లో జాయిన్ అయ్యాను. అక్కడినుండి ఆబిడ్స్ జనరల్ పోస్టాఫీస్ దగ్గర బస్ ఎక్కుతూ ఉండేవాళ్ళం, చిన్న చిన్న షాపింగ్స్ చేసుకొని.
అక్కడ బస్టాపులో నుంచొని బస్ కోసం ఎదురుచూస్తూఉండగా....
ఆంటీ... ఆంటీ... కాళ్ళు లాగేస్తోంది ఓ ఐదారేళ్ళ పాప...
ఏయ్.. ఛీ వదులు.... వదులు... పో... గట్టిగా కసిరింది మా ఫ్రెండు... ఇంతలో నా కాళ్ళకి చుట్టుకున్నాడు ఇంకో కుర్రాడు. ఆంటీ... ఆంటీ.... పది పైసలియ్ ఆంటీ.... ఆంటీ...
ఏయ్ పోరి... ఇడువకు... గట్టిగ పట్టు.... తన చెల్లెల్ని హెచ్చరిస్తూ నా కాళ్ళు గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. వదిలించుకుందామంటే వీలుకాదు. ఎలాగో ఒకలాగ రెక్కపట్టుకొని లాగేసాను. మళ్ళీ గబ గబా వచ్చి ఈసారి నడుము పట్టుకున్నాడు. మహా అయితే ఎనిమిదేళ్ళు ఉంటాయేమో..ఎంతలాగినా వదలడు. ...
అవమానం, రోషం, ఉక్రోషం అన్నీ కలిపి జమిలిగా కంట్లోంచి నీళ్లు తెప్పించాయి. కొంచెం దూరంగా నిల్చొ ని వినోదం చూస్తున్నారు జనం. వాళ్ళలో కొందరు ఆకతాయి కుర్రకారు ఉత్సాహంగా చూస్తున్నారు. ఆఖరికి నేను మా ఫ్రెండూ కలిసి బాగులన్నీ వెతికి రెండురూపాయి నాణేలు సంపాదించి వాళ్ళకి సమర్పించుకున్నాం. అడిగినది పది పైసలైతే రెండు రూపాయలిచ్చినందుకు ఉక్కిరిబిక్కిరైపోయాడా కుర్రాడు. ఆంటీ మంచిగుందిలే అని ఓ కామెంటు పారేసి ఆ కుర్రాళ్ళ దగ్గరకెళ్ళిపోయారు ఇద్దరూ. వాళ్ళని ఏం అడగకుండానే వాళ్లు వీళ్ళకి ఏవో, ఎంతో మరి ఇచ్చారు.
మరో సారి వారం తేడాలో కోఠి బస్టాపులో నిలబడి ఉన్నాం, ఈసారి నేను, బియ్యే చదువుతున్న మా అక్కవరస అమ్మాయి. ఇద్దరు కుర్రాళ్లు పదే్ళ్ళ వాళ్ళు.. గబ గబా వచ్చి మా అక్క నడుము పట్టుకొని ఊపసాగారు. ఆంటీ.. ఆంటీ
పదిపైసల్ అంటూ... నాకు చెప్పలేనంత భయం వేసింది. నా దగ్గర బాగ్ లేదు.. చిల్లర అసలే లేదు. ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకోవడం అంటే నాకు అనుభవంలోకి వచ్చిన సందర్భం అది. మా అక్క రెండు సార్లు కసిరింది.వాళ్లు వదలలేదు. మరీ గట్టిగా నడుము పట్టుకొని ఆంటీ ఆంటీ అని ఒకటే గోల..
మా అక్క రెండు నిముషాలు చూసింది. ఉండు అంది. ఎంత కావాలీ అంది. పది పైసల్ అన్నాడు కుర్రాడు ఆనందంగా.వాళ్ళు ఎంత ఇస్తారు అంది. నాకు అర్థం కాలేదు. ఎవరు ఎంత ఇస్తారు..... ఎంత ఇవ్వాలి అని అడగబోయి కంగారులో అలా అడుగుతోందా అని. రూపాయిస్తారు ఆంటి... అన్నాడు
...నేను రెండిస్త. రూపాయలు గాదు, పదిపైసల్ బిళ్ళ ల్. ఏరా ...గిసుమంటిపనులు చెయ్యొచ్చురా... మళ్ళెప్పుడైన ఈడ కనిపించినవనుకో.పోలీసులను పిలుస్తా... చేస్తవా..అంది మా అక్క వాడికి అర్థమయ్యే భాషలో.. చెయ్య అన్నాడు వాడు. రెండు పదిపైసల బిళ్ళలు తీసుకొని వాళ్ళు వెళిపోయారు.
అప్పుడు అక్క చెప్పింది. ఇదో కొత్త టెక్నిక్ అని. ఆడ పిల్లల్నేడిపించడానికి రౌడీ వెధవలు ఈ వీధి కుర్రాళ్ళని ఇలా వాడుకుంటున్నారని... కాలేజి చదివే ఆడపిల్లల నడుముని పట్టుకుని వేలాడడం, కాళ్ళు పట్టుకోవడం ఆ బాధ భరించలేక ఎంతో కొంత ఇచ్చి వాళ్ళు వాళ్ళను వదిలించుకోవడం. పిల్లికి చెలగాటం, ఎలక్కి ప్రాణ సంకటం...ఈ బాధని చూస్తూ జనం ఎందుకు పట్టించుకోకుండా ఉన్నారో నాకు అర్థం కాలేదు. మాసిన తలలు, చిరిగిన బట్టలు,చీమిడి ముక్కులు,జారిపోతున్న లాగులు ఇవన్నీ ఆ వీధి బాలల మీద సానుభూతి కలిగించవలసిన అంశాలు. అంత ఉత్సాహంగా వాళ్ళు చేస్తున్న పని వల్ల పది పైసలు కొండొకచో రూపాయలు (నేను ఇచ్చానుగా)సులువుగా సంపాదించి ఉండవచ్చు. వాళ్లనలాటి పనులకు పురిగొల్పిన వాళ్ళు ఎంత దుర్మార్గులు.....
ఇదీ నా మొదటి ఆంటీ అనుభవం.
అదే అంతం కాదిది ఆరంభం అంటూ ప్రారంభమయిన అనుభవం నిర్విరామంగా నిరంతరంగా, అప్రతిహతంగా సాగిపోతూనే ఉంది.
ఆతర్వాత కోఠీలో క్లిప్పులు, నాడాలు అమ్మే కుర్రాళ్ళు తీసుకో ఆంటీ అని వెంటపడేవాళ్లు. పట్టుమని పదిహేడు నిండకుండానే ఆంటీ అనిపించుకున్నగొప్ప అనుభవం. నేను కూడా మా పక్కింటిఆవిడని, ఎదురింటి ఆవిడని అత్తయ్యగారు అనే పిలిచేదాన్ని... వాళ్ళకి అందంగా ఉన్న,వయసులో ఉన్న కొ డుకులున్నప్పటికిన్నీ. ఎవరికీ కోడలు కాలేనప్పటికిన్నీ.
కానీ ఓ చిత్రమైన అనుభవం ఏమిటంటే..
మా వెనక ఇల్లు కట్టుకున్న వెనకాంటీ మాత్రం అప్పట్లో తనకన్నా ఐదారేళ్లు పెద్దదైన మా అమ్మని, నాన్నని ఆంటీ అని అంకులని పిల్చేది ఫాషన్ గా మూతి తిప్పుతూ. మళ్లీ వాళ్ళాయన గురించి చెప్పినపుడేమో మీ అల్లుడు గారు అనేది. మా అమ్మ మౌనంగా పంటి బిగువున భరించేది. మా నాన్న దవడ కండరం గట్టి పడేలా నోరు బిగించుకొని అదో లా చూసేవారు. నాకు ఒళ్ళు మండుకొస్తున్నా ఆవిడిచ్చే గుంటూరు గోంగూర పచ్చడిని తల్చుకొ ని అక్కా మరే.... బావగారింకా రాలేదా అని వరస కలిపేదాన్ని. కానీ ఆవిడ వెనక ఆవిడెప్పుడూ నాకు వెనకాంటీయే. కానీ ఇప్పుడనిపిస్తుంది ఆవిడనెంతమంది ఆంటీ అని పిలిచి చిత్రవథ చేసేరో... మా అమ్మ లాంటి సాధుజీవి దొరకగానే కసి తీర్చుకుందేమోనని.
ఈ విషయంలో మద్రాసు వాళ్ళు నయం... పనమ్మాయిలు, పూలమ్మే కుర్రాళ్లు, పాండీ బజారు లో పిన్నీసులమ్మేవాళ్లు అందరూ అక్కా అని నోరారా పిలిచేవాళ్లు. మొదట్లో ఆ పిలుపుకి పడిపోయి అవసరం ఉన్నా లేకపోయినా పిన్నులు నాడాలు తెగ కొని పడేసేదాన్ని. ఏ సొరుగులు తెరిచినా పిన్నులూ,కాళ్లకి చుట్టుకుంటూ సగం కట్ చేసిన నాడాలు. బీచికెళ్తే మల్లెపూలమ్మే చెల్లాయమ్మాయిలు, వేరుకడల్ అమ్మే తమ్ముళ్ళు అందరికీ న్యాయం చేసేదాన్ని. పాపం మా ఆయనంకుల్ నాకు భావుకత్వం ఎక్కువనుకొని నా పిలక జుట్టు మోయలేనన్ని మూరల పూలు కొనిపెట్టేవారు. ఆ కుర్రాళ్ళు స్కూలునుంచి వచ్చి ఈ జంగిడిలో వస్తువులు అమ్మి వాళ్ళ అమ్మా వాళ్ళకి సహాయం చేస్తున్నారని విని అవన్నీ కొంటున్నానని ,బయటికొస్తే ఏతినుబండారాలు కొననివ్వని నేను ఇవన్నీ కొనడం వెనక కారణంగా చెప్పుకొని నాది జాలిగుండె అని ఊహూ ఇదైపోయి కొని పెట్టేవాళ్ళు... అవన్నీ మర్నాడు చెత్తబ్బాయి పాలుచేస్తానని తెలిసినా.
అక్కడ చెత్త తీసుకెళ్ళే అబ్బాయి కూడా అక్కా అనేవాడు. వాడికి అప్పుడే దించిన కుక్కర్లోంచి తీసి వేడివేడి అన్న, వేగుతున్న కూర ఇచ్చేసేదాన్ని.పోదుం...పోదుం... అంటున్నా దగ్గరుండి వడ్డించి మరీ అన్నం పెట్టేదాన్ని. ఈ దానకర్ణ బుద్ధి వెనక ఉన్న బలహీనతని మా అంకులొకరోజు కనిపెట్టేసాడు(అంకులంటే మా ఆయనే).హౌరా అని హాశ్చర్యపోయేసి మళ్లీ వచ్చి ఈఊర్లో ఈ పిలుపు మామూలే ఆవటా అని కొంప గుండం చేయొద్దని ఓ ఫైన్ మార్నింగు నాడు నాకు వార్నింగిచ్చి ఆఫీసుకెళ్ళిపోయారు. అక్కా తక్కాళి వేణుమా అంటూ వచ్చాడు కూరలబండివాడు. కిలో నలభై...రెండుకిలోలు తూపించా తమ్ముడితో...ఇద్దరికోసం ఇన్ని కూరలా అన్న వాడి సందేహం నాకు అర్థమైనా.
ఇప్పుడు చెంపలు నెరుస్తూ,ముంగురులు వెండితీగల్లా మెరుస్తూబయటపడుతూ నిజంగా ఆంటీ వయసొచ్చేసింది.అలవాటయిపోయిన ఆంటీ పిలుపు పోయి- అమ్మమ్మగారూ అనో బామ్మగారూ అనో మారి పోదు కదా అని మనసులో ఓ భయం ఎప్పుడూ తొంగి చూస్తూనే ఉంటుంది. అయినా ఈ కాలంపిల్లలు అలా పిలవనుకాక పిలవరు. మహాఅయితే గ్రాన్నీ.... అంటారేమో చూద్దాం.ఊళ్ళో అడ్డమయినవాడికీ అమ్మమ్మనయ్యే యోగం కూడా ఉందా...ఏం బాధొ చ్చిపడిందిరా భగవంతుడా..
టీ